Links naar andere pagina's

 

Home

Nieuw Werk

Mijn werk

Werkwijze

Mijn werk in overzicht

Vormgeving Ex libris

Visuele Poezie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dat door de muziek geïnspireerd worden, houdt voor mij in, dat het me op nieuwe ideeën brengt. Me ergens brengt, waar ik nog niet geweest ben. Soms het bestaan nog niet eens van vermoede.'Het brengt me nergens', waarmee ik bedoel, dat ik ergens kom, waarvan ik nog niet weet wat dat betekent. Nog onbepaald, dus. Even de weg niet weten. Vandaar 'nergens'.

Luisterend naar de muziek en daardoor meegevoerd worden, vooral als het verrassend onbekend is, brengt mij vaak op verrassend andere, onvermoede, ondenkbare, associaties. Daardoor ontstaan er weer nieuwe beelden.

Het zorgt zo voor mentale beweging.

 

 

 

   
 
 

Een serie ontwerpen. Het eerste beeld kan een kop boven een advertentie zijn. Een 'woordbeeld'. Het woord als begrip in beeld gebracht.

Het tweede zegt al wat meer over muziek.
In wezen is het zo, dat hoe meer het gericht is op een bepaalde toepassing (opdracht), hoe concreter het wordt. Daar en tegen hoe vrijer ik werk, hoe abstracter, rijker en meer verdiepend de inhoud wordt. Een omslag moet direct aanspreken en zichzelf mededelen, een schilderij daarentegen, moet ook op de lange termijn interessant, dus boeiend blijven. Daar zijn dan ook vaak diverse betekenislagen in aanwezig. Er is dus een verschuiving waarneembaar van betekenis, ten behoeve van zijn functie, naar een inhoud, die langzaam 'ontwaart' moet worden.


Het laatste beeld is als het schilderij hier rechts aanwezig. Muziek is een patroon van klanken in een bepaalde maat en ritme. Ze vallen van boven als het ware door een trechter en schakeren zich in een patroon. Daarop een vrije verwerking van een muzieksleutel, net als in het logo hier links.

 

 

 

 

Door die affiche heb ik de opdracht gekregen om een omslag te maken voor de Bach- en Händelserie voor de Utrechtse Domcantorij. Ik heb hun muziek, met gebruikmaking van hun naam, grafisch in beeld gebracht. Dat was ik muziekjaar 1985. Ook werden toen Thomas Tallis, Schütz, Scarlatti en Alban Berg herdacht: van Renaissance tot (vroeg) modern. Uitgedaagd door de eerste 2 componisten, heb ik al deze componisten in zulke muziekportretten uitgebeeld.

 
Enkele opmerkingen over mijn gedachtes, die aan deze ontwerpen ten grondslag lagen:
Tallis: zijn naam met gebruikmaking van de vorm van de noten in zijn tijd, de 'wybertjes', numen genaamd. Daarvan heb ik twee versies getekend;
Schütz: vroeg barok, dus nog niet zo gecompliceerd, maar opgebouwd als krachtige architectuur;
Bach: doorwrochter, dieper, intenser dan;
Handel: wat, voor mij, speelser, heerlijk en harmonieuzer is;
Scarlatti: zijn klavecimbelsonates met name, 555 in totaal, kleine, rijk geornamenteerde muzikale gedichtjes met invloeden van de (Spaanse) volksmuziek en tenslotte
Alban Berg, minder geordend aandoend, op minder voorspelbare wegen zich begevend, richting moderne muziek.
 
En tot mijn verrassing ontstond er een kleurentrap in de schilderijen, die ik daar ook van maakte, met van Alban Berg, de laatste componist, 2 versies:
 

 

 

 

Geïnspireerd door de uitdaging en het resultaat van deze, mijzelf gestelde opdracht, ben ik verder gegaan met een Liszt - project. Gefascineerd als ik was, en nog steeds ben, door Liszt als persoon en als componist. Dit vooral vanwege zijn zeer tegengestelde en zo tegengestelde, kanten. Van Don Juan tot abbé, priester. Dat 'vertaalt' zich in zijn muziek in de tegenstelling tussen de Hongaarse Rapsodie aan de ene kant en daar tegenover uiterst verstilde, bijna moderne, late piano en kamermuziek. Ik geef uit deze serie 3 grafische abstracte voorstellingen.

   

 

De eerste is een uitbeelding van de gang van zijn leven, weergegeven in een spiraal. Een rond schilderij is het, waar een ronde draad achter gemonteerd zit, om het aan op te hangen. Door die rond gaande draad kan het in iedere, op dat moment gewenste, stand worden opgehangen.

Het tweede beeld geeft de bovengenoemde tegenstelling aan. Voorgesteld in het contrast tussen het ornamentele, dus versierde en overdadige (zijn rapsodieën en dergelijke volle, virtuoze muziek) tegenover het verstilde, contemplatieve. Dat is de strakke, geometrische driehoek. Zonder versiering, sec, waar het om draait.

De laatste is een uitbeelding van de Hongaarse Rapsodie. Samengesteld (mijn 'compositie') uit allemaal Hongaars folkloristische motieven.

   
       

Wat directe uitbeelding van muziek betreft eindig ik met Terry Riley. Dit is een componist van 'minimal music'. In deze muziek worden 'blokjes' muziek herhaalt en na een aantal herhalingen vindt er een kleine wijziging plaats. Een beetje vergelijkbaar met een 'sample'. Door steeds die kleine wijzigingen verandert de muziek langzamerhand. Phil Glass is de bekendste representant daarvan. Zoals dat in die muziek verschuift, zo heb ik geprobeerd omdat in beeld weer te geven met gebruikmaking van de letters van de naam van de componist: Terry Riley.

   
       

 

Reacties, bestellingen en opdrachten:

huibsuurmond@casema.nl