homepage klik hier

   

Gedichten vanaf augustus 2013

 

 

improviseer
met als thema een foto
bewerkend en het wordt
niets, weer niets, wederom… en
dan
opeens
er gebeurt iets en ik krijg een idee

om

varieer, associeer, er ontstaat en stroom van beelden, die
allemaal wel iets hebben
verder met,dan
gaat er iets verkeerd en
ontdek ik
daardoor: zo kan het ook!

verrassend
mijzelf verrassen

opeens verschijnt het
versteld van wat ik zie

geïnspireerd inspireer ik mijzelf

 

 

smaak ik als de klank van een naam: het
roept iets op van
wat was
eens gekend

verbonden emotie

herleefd verleden

 

 

uitgesloten voelen
innerlijk leeg, wat
oproept:
revanche! zal ik eens bewijzen dat

actie ter genoegdoening
zichzelf (ver)vullend
ogenschijnlijk

dodelijk ongewoon

ten koste van

vanwege
nergens thuis

 

 

repeterend
terwijl ik binnenkom
van alles samen
bewegingen, orgelspel
iemand draagt luid voor een microfoon een
engelse tekst voor

ontkaderd neem ik waar in
niet begrijpen, maar
gefascineerd volgend wat er gebeurt

 

 

het vroeger nog steeds
nu, motivaties, eens ontstaan, het
heden beheersend
eerder aangedaan schrijnt nog steeds

smaak is herlevend verleden
herinnerde aanwezigheid, als rijkdom en
afkeer
willen en behoeftes zo ontstaan tot last en
inspiratie
alles

verandert en blijft

lees en zit in mijn tuin en wil mij door het geluid van klaterend water
gerust laten stellen
ook daar: wat was wordt nu
eenvoudig
windstil
denk aan ons

het is middernacht, wat wil zeggen
een nieuwe dag breekt aan

 

 

met mijn kleinkind
anderhalf uur legohuisje in elkaar zetten
(als een ikea bouwpakket) is
groots
als het je zo toevalt
mij
onverwacht

wie geeft
wie
nou een cadeau?

ik heb hem in ieder geval ontvangen, dank je
Myrthe (en ouders)

 

 

 

concentratie op wat al tijden bij mij aanwezig
zich wezenlijker meldt,
steeds duidelijker aanwezig

al het andere alomtegenwoordige
afleidende ruis

stralen
die zich steeds meer naar binnen richten
om naar buiten te schitteren

 

 

wereld
universum waarin 'ik'
middel- en concentratiepunt
draai-
en scharnierpositie
alomtegenwoordig in mijn eigen wereld
zich almachtig schijnend scheppend, want
mee - makend de afstand tot chaos
leegte, wat 'ik' daarvan maakte
creatie van mijn eigen wereld
met hulp
en tegenwerking door de(boom van) kennis
het weten dat bewust doet zijn
steeds meer realiserend en
afpellend tot 'ik ben'
daarom
draait alles daarom

'god in het diepst van mijn gedachten' (Kloos), nee
of juist ja?, misschien?, namelijk
in het diepst van mijn wezen
mijn zijn
waar
steeds meer hebben vanaf valt

god als grote placebo van het zelf

 

 

ik wil die god naar beneden halen naar
tot in onszelf, hem
haar?
vestigen als een ander woord voor 'zelf'
ontzagwekkend creërend begrip voor
wat wij zijn, voor
onze wereld
eredienst aan de eigen innerlijke kracht
(met de hoop op een positieve aanwending!)

 

inderdaad
anders opgegroeid, jij
zonder, ik met
inderdaad
daar moet ik iets mee
inderdaad
blijkbaar en
inderdaad
het blijft mij fascineren
laat mij niet los en
inderdaad
heeft mij letterlijk geboeid
onlosmakelijk mee verbonden
inderdaad
maar sommige dingen kunnen voor mij
eenvoudig niet, want
inderdaad
voor mij is alles in één totaliteit saamhorig
onlosmakelijk, dus
inderdaad
er is niets buiten te plaatsen, dus inderdaad
(zo’n) god bestaat niet

maar ik wel en maak mee
schep mijn wereld door denken doen en ervaren
ruimte opent, maar
beelden leggen in geframed vast
‘gij zult mij geen gesneden beeld maken’ om
niet iets te zijn, maar
om enkel te zijn
die wijsheid ontdekken, dat gaat om
geweten
ieder eigen

 

 

meer dan zin zoek ik
betekenis
inhoud
in

wat ik mee
maak, zodat het gemerkt, anders dan
onopgemerkt voorbijgaat

alles
is van voorbijgaande aard maar toch
als er steeds wat van beklijft omdat het iets
voorstelt
(mooi woord trouwens)

en zo
mijzelf verwoord

 

 

in beweging (over twijfel)

passieverhaal
het ongeloof van Jezus:
‘mijn God, waarom heeft u mij verlaten?’

bijna de (post)moderne mens
waar nog grond van bestaan?

vroeger (mijn oma)
twijfel is het begin van niets meer over
ik eens: de kerk waar ruimte is voor twijfel,
daar wil ik wel eens kijken
wat niets werd
alles toch weer te traditioneel geformaliseerd

twijfel:
ruimte tot overweging
leegte
die waarheid ruimte biedt
zo die bestaat

open laat tot
wat ik nooit zal weten

want de mens is een wezen, die vragen stelt die
hijzelf niet kan beantwoorden

ingeboren twijfel

twijfelmoedig als hij leeft

 

 

 

 

welbevinden als basis van bestaan
de noodzaak tot genieten om leegte te overbruggen
leven te verrijken
lieve vriendin, muziek, kunst
mijn boek, kleinkinderen, zo schrijvend

woorden
in contact zijn met
een goed gesprek

leegte
gemis aan zeker draagvlak
die eenvoud van vroeger voorbij

en verlies sloeg onvergeetbare breuken, maar
ook door zoveel meer verrast
en weer verloren
en weer viel veel mij toe

arm en verrijkt, rijk en
verarmt
en

moeten vullen
overbruggen

voel me niets en
vol van
(en visa versa…)

wat ik nou opschrijf
nou, gewoon denk ik,

dat ik leef!

 

 

ik wil best wel mijzelf
niet zijn, omdat ik dat te vaak maar een irritant mannetje vind
eigenlijk

best wel

zo erg mag ik hem niet, dus

daar ben ik dan, anders dan
(een chaoot in een zeer opgeruimd huis…)
probeer te doen, zoals ik goed acht
voor mijn rekening wil nemen
samen en ten opzichte van anderen, om dat dat
verrijkt

best wel veel

als in een reclame
een beetje van jezelf en
een beetje van

doorvoelend denken brengt mij
zo
enigszins
waar ik komen wil

het best besta

 

 

begraafplaats, vakantie, Eiffel
ik fotograferend
indrukwekkende moderne aanbouw aan oude kerk
prachtige ramen
jij

op de begraafplaats
een onverzorgd graf
van een kind? jij
het onkruid weghalend
schoon makend ziend
hoe vergetend werkt

laatste eer van een onbekende
laatste eer van ongekend
maar invoelend aanwezig:
vergeten was voor jou aanwezig

ik bezig met gebouw
jij met wat levend was

soms een zo genadeloze gang
die jij even recht deed

 

 

al die tijd wel bij elkaar gebleven
anders dan ik , dus
geen familie meer
maar wel dierbare herinneringen

in de krant de apotheose van je doortastend fanatisme
de gepromoveerde drop out
tekenend voor velen binnen de cultuur
waar wij toen in verkeerden

de destructieve vorm velt zijn vrouw
twee mooie jong volwassen kinderen aan beide zijden van haar
een foto van wie ik slechts als zeer jong kende

promotie van tijd
en niet: haar hoofd boven een steunende nekkraag

antwoord is kort, to the point
en deelt

versterkende aanwezigheid van wat was
ook blijft

 

 

jij stuurde, ik
stuur en jij stuurt
wegen
ervaringen

sturend onze aanwezigheid

(ik heb geen rijbewijs, maar hoop wel
dat de ervaringen van eerder mij
iets wijzer hebben gemaakt)

mee
maken

voortbewegend elkaar
toegenaderd
schaduwen, die zich profileren
tinten vertonen
vormen die een sfeer uitstralen
aantrekkingskracht hebben ontwikkeld, jij
werd een beetje meer
jij en ik
duidelijker hoe ik verschijn

stuurden aan op elkaar
op samen op
betekenis
een zin voor elkaar

en anderen, zoals de hotelhouders van onze vakantie
de beloning van onze aanwezigheid:
niet eerder in zo'n situatie
zo enthousiast gedag gezegd

stuurmanskunst? nee
wij zijn hoe wij meemaken




verwachtingen
en
hoe verrassend het andere

anders
dan ooit gedacht

vroeger breidt zich steeds verder uit
in ongekende veelvormigheid

 

 

 

op non-actief
als vrijwilliger aanwezig tot mijn ontslag

sprekend met wie mijn collega’s waren
(zijn?) , reagerend op hen vanuit
wat ik inhoud (ben), mijn geheugen mij bied aan
ervaringen en besef

scherp
mijzelf verbazend

samen brengend daar
en mij
zo anders dan daarvoor
(positief vrijblijvend
zoals ik altijd propageerde)

aanwezig
‘tegenwoordigheid van geest’
(wat ik toevallig net lees
Dirk van Weelden)

niets geworden
maar mens

daar de rijkdom van te bieden
ten behoeven van

ik ben
die ik ben
dankzij de onmogelijkheid tot leren
althans
op een gestructureerde wijze, of
aanzettend tot een door normaal bepaalde werkelijkheid
zo aanwezig
was wat ik geworden ben
nooit iets geworden dan
hopelijk een beetje

mens

 

 

overeenkomst

ik hoor een sirene
geluid in onze beide huizen gehoord

in welke ben ik
oh, hier

 

 

nu
jij slapend boven
ik achter mijn boek
terugzie op anderhalve dag
samen
bij elkaar
verschillende niveaus van intimiteit
verschillende
en overeenkomende beleving
dat zijn wij
discussiërend
wat ik ook ervaar als mij
door jou bevraagd
wat bedoel
wat vind je nou werkelijk
als het om wezenlijk gaat
sterkt mij
inspireert
anders dan andere verhalen
soms
diverse niveaus
orgelconcert vanavond
fijn elkaar daar
zo te ontmoeten in
wederzijdse aanwezigheid

het goede
het ontmoeten is
letterlijk ont-moeten
zonder andere verlangens dan
zijn

de vorm van samen
zijn

 

 

 

lezen is
stilzitten is met
of in mijzelf
te rade gaan
bestaan ervaren
of juist dan
(concentratie is nooit mijn sterke punt geweest)
met aandacht
voelen

lezen is
stilzitten met woorden
aanwezigheid
mijzelf
of onder de woorden
(afgeleid ben ik altijd heel makkelijk)
lezen

is ook
mijzelf herkennen
soms met moeite
erkennen
(ook ik), of
leren zien
op een andere wijze
ja, ook dat is mogelik

lezen
woorden verwoorden
mijzelf
waarin ik belang stel
verbreden
verbredend tot
ja zo
(een uitroep- of vraagteken, een
vraagteken, die later
een punt wordt
of soms zelfs een uitroepteken!)

lezen is perspectief ontwaren
verruimen, is
mens zijnd meemaken
in
of onder de tekst
(als ik weer eens afdwaal
binnen mijzelf)

 

 

“vrijheid’

ruimte
die geen vervulling kent
doet zich voor als leegte

zo komt zij op het toneel
waar wij spelen

de ruimte
die er is

een mogelijkheid blijkt
een opgaaf

vrijheid is dwingend

 

 

altijd het jongetje van veertien
boek
(gebonden, dik, uit de bibliotheek, biologie:
over leven in het water)

er ging een wereld voor mij open

zelf zittend aan het water
te midden van wie mij wilde laten leven als

en nu
in mijn tuin
twee vijvers met planten en fontein
boek, ochtend windstil
planten
die hun eerste jaar bijna rond hebben
veelheid, die zichzelf organiserend
een weg zoekt
(zelfs een groepje brandnetels is aanwezig
als vroeger langs het kanaal
waar ik aan een vakantievriendin
de larven van het lieveheersbeestje liet zien)

(mijn huisdieren hebben worteltjes
zei ik laatst tegen mijn zuster: steeds weer kijkend
hoe zij het doen)

zo zit ik hier
dus weer
herken mijzelf terugh
hetzelfde anders
veranderd de inhoud, de
intentie overeenkomend
begon net te lezen: ‘ontwaken in een droom’:
‘erachter komend dat bewustzijnsinhouden en ervaringen tijdelijk zijn’
deels dus

weer perspectief op een
meer
een meer dan, een
andere wereld dan zichtbaar
(net als in
onder water), onveranderd

de grond
zelfs als de getallen van mijn leeftijd toen
omgedraaid
bij lange na mijn nu niet halen

windstil
vredig en rustig
een vogeldoor de lucht
alsof hij door water gaat
maar anders

en hetzelfde

 

 

en jij vraagt mij vaak
waarin kunst zich onderscheidt, nou

als ik het voorafgaande schrijf
realiseer ik het mij weer: het
stroomt, brengt mij ergens
waar ik nog niet geweest ben
nog niet eerder
zo gezien
beseft of
beschreven

en

dat gaat vanzelf
vanzelfsprekend
als je er wel en niet bij bent

onmiddellijk, is
onbemiddeld door ik

jouw vraag zou ik nu
zo beantwoorden, zoals je over je eigen schrijven eens zei:

alsof het steeds rond gaat’

 

 

 

verhaal van wij

grondvlak
draagvlak
gevestigd
bevestigd zijn
weten dat
wetend dat
verhaal wat staat
staat voor mij, voor
wat ik ben
(identiteit)
(mijn vader, vlak voor hij overleed:
het mooiste moet nog komen
zijn verhaal)

verlies is het ineenstorten daarvan

volwassen worden: dat van het verhaal
van het kind

nu een nieuwe episode aan mijn verhaal
dat van jou en mij, mijn geliefde,
vrienden

het eigen verhaal is vanuit de wisselwerking
die wederzijds sterkt
kracht biedt

maar bovenal de gewenste
inspiratie
(iedere dag een beetje
wereldlijk
Pinksteren)

voor de één het ene
voor de ander een andere inhoud
mijn geloof is dat van samen sterk
sterkend fundament vanuit wederzijds (h)erkennend
leven op te bouwen
ons bestaan

jij, ik
hét verhaal
is een verhaal van wij

 

 

gelukkig zijn lijkt een vorm van
niet zijn

zeer aanwezig
alles zoals het ik
inclusief een ontvormt
‘ik’

(is dat
pas
mijzelf zijn?, mijn eigen
ontkenning?)

 

 

waarneming

kijkend
lijkt dat kantoor achter mijn schuur
groot, op de foto, die ik maak,
niet

wat is werkelijkheid?

 

 

maaiend
als het handje van een zeepok
grijpgraag proberend
voortgedreven door zichzelf
steenhard gehecht

geboeid

en soms
even uit kunnen rusten
bij mezelf
bij jou
bij elkaar

ik moest er
ouder (en zelfs opa) voor worden
maar ook 18

 

 

het ware verblind
dus
ziend is slechts een
afschijnsel

wanneer ik niet kijk
maar zie
word ik verblind

alles is kennis ontkennend, is
zoals het is, ondeelbaar
waarin ik rustend
op dat moment
zo onkundig

geen ‘ik’ meer om mee te maken

(zeg 10 keer een onbepaald woord na elkaar
en ervaar hoe vreemd het gewone
eigenlijk is)

 

 

maar allemaal vrezen wij het ergste en ...
weten eigenlijk dat het ergste (nu) gaat komen (?)
wat denk jij, hoe reageer jij als ik dit schrijf, als ik denk, dat het
misschien maar zo snel mogelijk voorbij moet zijn ....?
Dat dat het meest menselijke of menswaardige is?

Hoe diep moeten we gaan, jij, verdorie, helaas tot het diepste...

 

 

bestaanszekerheid van de
wilsbekrachtioging, de
woordenwisseling als strijdperk
discussie om
betaansgelijk te halen, mijn
emoties uitlevend

ik profileer, dus
ik besta

 

 

beiden
uit ons eigen wereld opgedoken
vinden elkaar in wederzijds behoeftend

beiden
uit ons beider wereld opgedoken
willend elkaar te delen, in
wat ons eigen is

beiden
uit een andere wereld opgedoken
soms verschillend in wat ons
eigen is en dat
elkaar willen mee doen voelen

beiden
uit één wereld opgedoken
delend in ons mee willen maken:

ons

beiden
uit onszelf opgedoken
herkennend in het bodem zoeken
om ons op te vestigen

samen

 

 

als er niets is
vrijheid
niets moeten
niets hoeven
niet geboeid:

een grote
enge
ruimte

tegenspraak
(ik weet het)

je moet het maar aankunnen!,

die
leegte

 

 

waarom, ja
waarom, oké, maar
waarom dan?
en
waardoor?

want?

dieptes naar steeds grotere
menselijke overeenkomendheid

en hoezo?

of
enkel
omdat ik mens ben
net als jij, alleen

mijn leven

mijn leven…

 

 

geloof
perspectief van
zo is het!
al het andere vreemd en
anders

zondig

meevoelen via de uitgezette lijnen van
de emotionele axioma’s
zo is het,

dus!
de menselijkheid gedood
en daarmee velen samen met dit onbegrip

slachtoffers van het hogere dat zich
niet lager kan nestelen

 

 

ieder systeem faalt
uiteindelijk
zo denken wij aan toeval
omdat het geheel niet te overzien is
(maar geniet er toch soms van, zoals het plaatsen van een foto met mijn schaduw
waardoor ik jou heb leren kennen, wie?
verzint zoiets!), het
enige wezenlijke is
het ons toe te laten vallen, daar
worden wij wijzer van
heeft betekenis
(is een ervarend leren zonder specifieke kennis, hoe
interessant dat vaak ook is)

straks weer een weekend voor ons

voor ons!

wie weet!

 

 

 

 

 

 

 

 

het idee!

dat denken toch
en dan denken
daardoor
de waarheid te ontdekken

had je gedacht
(en ik ook!)

nee
kijk maar
en ervaar

meemaken
om het mee
te maken
het enige antwoord
als er al een waarheid is kan hij alleen bestaan door
doorleefd te worden
meemakend, een klein beetje
hoop ik

wat is het anders alleen gedacht?
verdacht!

 

 

dagelijksheid gaat zijn weg
antwoorden op gewone vragen
vragen
die een antwoord ontvangen
(of iets, dat daarop lijkt
vaak slechts uitstelling van die vraag: op een dieper niveau
blijkt dezelfde vraag
herhaalbaar:
waarom dan dat?)

en ook
die zelfde vragen
in andere bestaansomstandigheden stellend:
welk antwoord
met betrekking tot oneindigheid
eeuwigheid
(het universum anders
dan waar hij
of zij
koning(in) is)

zie die mens
vragend naar wat niet te beantwoorden is
innerlijk
inkompleet

en vervolgens mythes
of de schepping van een god
op- en aanroepend

waar een antwoord ontbreekt
duikt een gouden kalf op!

 

 

de ruimte gaat door
en niet
schaduwen suggereren een opgetild zijn
ruimte
wat dus vervolgens weer wordt ontkend

symbolisch
(zoals alles)

oppervlakte schijnt de werkelijkheid
(waarheid)
ongekend

dus
waarom iets van vinden als het wederom
dus niet klopt

 

 

is het niet juist nodig
de grenzen te zien en te beschouwen
besluiten
om ze ja/ nee te accepteren

onzinnig idee om
bij voorbaat
je grenzen te verleggen
mogelijk is hij er niet voor niets
of zonder zien te aanvaarden
wie weet welke wereld daar achter ligt!

 

 

 

als in een droom
de beelden spontaan zich opnieuw openbarend
mijn hoofd weer gevuld met grachtjes
oude legerstallen, kerken, een poort
delfts blauw, een kogelgat
een
niet al te grote, maar kordate vrouw
hoedje wat op haar achterhoofd
ietwat humoristisch aanwezige verschijning
met haar suzuki: ook niet zo groot, maar
vurig in de kleine ruimte
warm rood, wel
iets hoger dan de meeste andere auto’s
in tegenstelling tot haar tussen anderen

beelden
indruk gemaakt weer herlevend, hoe

rustig, mooi
historisch
en
hoe ik mij realiseerde dat vroegere
machtsconflicten eveneens via geloofslijnen
uitgevochten werden

de stelling
er is niets nieuws onder de zon
en
alles veranderd voortdurend:
beiden te verdedigen
afhankelijk van de mate van abstractie: de
gebeurtenissen ziend of
de wetmatigheden daaronder

en nu
nu ik dit schrijf, ’s avonds laat
na mijn werk in de achtertuin
verlicht als een extra huiskamer
nooit eerder zo mooi als nu
volgens hetzelfde principe:
mijn wil tot verbinden:

binnen tot buiten
en visa versa

zo
net als met de geschiedenis, de mijne:
anders en hetzelfde blijvend

beelden
vorm
besef

kijken
gewaarworden
zien

 

 

losgeslagen
de werkelijkheid te onbepaald
verandering voortdurend
veranderend
en
dus! wat
ligt er nog vast
vormt een bodem

waarnaar te kijken
wat
is nu het aanzien waard?

vraagtekens onder ogen moeten zien

vrijheid betekent onzekerheid
schuivende werkelijkheid
confronteert

vroeger ligt vast want
was
dat is zeker

god der traditie
verleden als identiteit
schoolbanken van een welomschreven wereld

landsgrenzen om het ik
de idylle door de realiteit vernietigd

 

 

 
      homepage klik hier