homepage klik hier

   

Gedichten vanaf 04 2012

 

 

inderdaad
vandaag dacht ik weer meerdere malen aan jou
niet,
toch wel zeer aanwezig
zie naar je uit
voel je in mij
warm ingepakt draag jij mij
zoals ik jou
en uitgepakt vinden we elkaar
opnieuw uit

 

 

beweging 1

nieuwe onrust door
nieuw begin
mijn ritme, waar ik zo
opgesteld ben doorbroken, want
verwachtingsvol leef ik met
een gemis en een vervulling
al naar het moment van alleen of
samen zijn

jij bent in mij aanwezig
en dat vraagt steeds weer om ontmoeting

een steeds weer en
een steeds verder

liefde wil zo
zichzelf steeds voelen

 

 

beweging 2 (geen beweging)

zo gelukkig
dat ik dood zou kunnen gaan
(lees ik, coupland, generatie x) en denk aan
jouw angst niets meer te doen, te
willen
lethargie

en mijn behoefte om
soms
even
niets meer te willen, te hoeven
enkel
te zijn

misschien is dat
dood
gewoon

maar dan anders

(net zo anders als je hoofd in mijn schoot, zo
aanwezig zijn, enkel liggend naast het
ten diepste
elkaar
aanwezig maken)

 

 

paradox van het verlangen

is
het vervuld willen zien maar
ook het verlangen willen behouden
koesteren, zo
de herhalende beweging van
komen zien en
gaan met direct daarop weer
de innerlijke behoefte tot
komen: tot vervulling
wat altijd tijdelijk is

het is tijd ruimte en
beweging

leven is
beweging

 

 

 

leven is het onbeduidende inhoud geven
tot belevenis maken

alles is onbeduidend
zonder de ervaring daarvan
zonder de verwondering
zonder

ontroering

 

 

 

bewegend ben ik, maar
stilstaand komt er een andere wereld boven
een leegte, een
onherbergzaam gat

weer die conclusie
de mens een vat vol tegenstellingen

(herken je dit?, ik
als je bij mij wegkruipt wel, elkaar
een pleisterplaats kunnen bieden
liefde ook dat!)

 

 

jij wilt mijn armen steeds om je heen voelen, ik
(dat ook)
vooral je doortastende vitaliteit
levenskracht, die je uit kan stralen
die mij kracht, rust geeft
en inspireert

toch een verschil?
welnee, want we zijn mensen
wat wil zeggen dat enkel
de dosering anders is

iedereen wil uiteindelijk hetzelfde
hooguit in een andere dosering vanuit
ieders eigen achtergrond en ontwikkeling

nooit verwacht dat mijn uitnodiging zo'n
wezenlijke intensiteit teweeg zou brengen

hoe blij ik mij daarom kan voelen
nu
twee maanden
steeds meer, mis je ook
als je elders bent
maar het is goed zo

realiseer ik mij in mijn mooie
nooit zo ervaren
nieuwe eigen huis
waarin water zich rustiek laat horen, met
tuin voor en achter
waarin de lente zich in kleine, groene puntjes
toont

 

 

 

hoezeer gun ik jou
mijn armen
om jou heen, mijn huid, mijn
warmte

dat weet je
dat voel ik  en
laat jou mij voelen

huid aan huid
troostend aan elkaar
doorborende intensiteit van leven
nooit nog verwacht
verwonderd
dat er daartoe zoveel kracht in mij opgeslagen lag

ik verwek jou aan mijzelf
en omgekeerd

 

 

alleen is enkel ik
leeg in het bestaan
samen
is in verhouding staan is
voor
en met de ander, is
met jou het leven aangaan
beleven
meemaken is ondergaan wat wij
voor elkaar betekenen, is
betekenis geven aan het bestaan, is
levend beleven is
dat verstaan

 

 

wat is het bijzonder
mij gewild te weten

net als jij:
mijn armen om je heen

vraag naar de zin zit
hierin:
je relaties:
geliefde, vrienden, collega
de oppervlakte net met de buurman

contact

blijkbaar
schijnt het
zijn breuken daarvoor nodig
bij mij tenminste

eerdere relaties als
deel van mijn ontwikkeling
vertegenwoordigend
zo blijvend aanwezig
met hun eigen les

vandaag jouw inspirerende geestkracht en
kwetsbaarheid
spontane vitaliteit
in mijn oog springend hoe
en wat jij allemaal bent
interesse naar wat er
te ervaren
is

jij leeft en ik
leef met jou mee

 

 

 

uit handen geven
om te ontvangen
gedichten lezend
ben ik er weer

herkend
erkend door mijzelf

geen controle meer maar
beleven

het zijn een belevenis
(ik kan niet zonder)

 

 

 

de vol liefde geopende
ruimte
vullen vol warmte
aanraking
streling

uiting van kracht

daar vindt het leven plaats
zijn plaats
op krachtigste wijze

aanraking
rakend aan wat leven betekent
rakend aan
grootste
grootse kracht

 

wie heeft gevonden
heeft niet goed gezocht (kopland)

en nu moet ik leren hoe iets
in elkaar zit
wat door anderen zo
gevonden is
gevonden wordt
anderen vinden
wat ik ook moet vinden zonder dat ik heb mogen
zoeken, want
ik moet leren
het leren,
zo!
dat heet kennis
aangeboden kennis: cursus

maar ik wil zoeken
ontdekken avonturieren
niet vinden wat
een ander vindt
(tenzij ik het herken, maar
wat valt er te herkennen aan een abstracte indeling
arbitraire veronderstellingen
conclusies die ik voor waar aan moet nemen om te slagen)

ik kan niet vinden
wat een ander vindt

nooit gekund

en trouwens
echte kennis laat zich niet vastleggen
ontwikkelen is
steeds opnieuw inschatten
ondervinden en hernieuwd
inzien

ware kennis is vloeibaar

 

 

jij hebt mij een nieuw thuis geschapen een verblijf
waarin ik gewoon kan zijn
graag verblijf
omdat jij mij als een nieuw thuis
zo lief bent
daar aanwezig kan zijn
zoals ik ben
en jij dan zegt
dat je van mij houdt

 

 

jij hebt mij een nieuw thuis geschapen, een
verblijf
waarin ik gewoon kan zijn

graag verblijf
omdat jij mij
als een nieuw thuis
zo enorm lief bent
ik daar als mijzelf
aanwezig kan zijn

en jij dan zegt
dat je van mij houdt

 

 


verlies en
ontvangen

vernedering en
schoonheid van dat
wat wezenlijk sterkt

doet leven

wat terneer slaat of
optilt

stijgt tot waar leven
zichzelf herkent

erkent

onrecht
en recht blijkt te hebben op

verstaan
ern bestaan

bevrijdend

beleven wat leven
levend
schept

 

 

wij maken mee
in ons doen
zoals bijvoorbeeld wandelen, in een
blik
veelzeggend
een klein gebaar, in woorden, zoals jij ze mij schrijft en ik
hier

beantwoord
elkaar beantwoordend

wij vertellen elkaar in alles
waaruit ons bestaan is opgebouwd
over onszelf
over ons
over elkaar over
hoe onze verhouding zich in ons
meemaakt

zoals jij je kamer inricht en
ik de mijne
ons gevoel voor schoonheid en harmonie
evenwicht
uitdrukkend, zo
scheppen wij onze innerlijke kamers voor
elkaar, voor degenen, die ons
dierbaar zijn

zo hebben wij diverse kamers
verschillend ingericht

de mooiste is voor ons!

 

wetend dat mijn museumtijd spoedig voorbij is
terugziend op twintig jaar

er eindigde meer
zelfs zich herhalend
ook sprankelend nieuw begin
een nieuw 'wij'
ander huis
ander thuis

toonde mijn roots
alsof dat ook
zo
mijn verleden actueel maakte

het bos, waar ik als jongetje op uitkeek
zondag 's middags rondwandelde
verder strand duinen
het bos bij Utrecht
waar de vroegere rollen omgedraaid werden

nu
wij

terug en opnieuw

meer liefde mij eigen wordt

heroriëntatie op mijzelf

wat was, hoe
ik is
gedaan en doen

wij samen de afgelopen maanden
geworden zijn

ander thuis in mijn nieuwe huis
en het jouwe
apart maar in ons
samengevoegd!

 

 

ik zit thuis
      (net verder in de kleine kamer boven opgeruimd
      je hebt blijkbaar een positieve invloed op mij)
denk aan je
denk aan ons
denk
hoe fijn et is met ons
denk ik mis je, maar
mis je ook niet
want voor
is in mij
ben je er toch

maar desondanks
was jij maar hier?

veel liefs (als dat al niet hierboven stond....)

 

vrijheid als een gevangenis
zo’n fictie
de nor van niets
een lege cel
ongeboeid
mens zijn

en geboeid doorleef ik inhoud

 

 

uitbeeldend maak ik mijn zelfportret
onzekerheid, soms
chaotisch

onbepaaldheid

als improviserend op een toetsenbord: een dissonant
en die vervolgens zien op te lossen, maar dan in beeld
zoekend naar aangrijpingspunten voor
vastigheid
een handvat
structuur

daarnaast jij
bij mij
een zekerheid van ons met
liefde de weg

voor al wat ik doe

 

 

is er geen opleiding aan mij
besteedt of
is er geen vorming voor mij
toepasbaar

ouder geworden nog steeds als
destijds

wel ontwikkeld maar bijleren:
(niet leerzaam)

ik ben zo ik was
en is
zoals het geworden is
wat was

 

 

bestaan betekent
frictie ervaren
zelfs mee
maken

anders dan vaststaand is het
ook
en ook
en jnog een beetje

soms

kortom
anders
dan anders
verschillend van

want vaststaand is dood
leven schuurt en
scheurt

en misschien slijpt het
tot iets meer inzicht

toch niet onverwacht met de mogelijkheid
zichzelf onbeantwoordbare vragen te stellen
vandaar
zonder frictie geen
bestaan

 

 

vrijheid betekent
moeten kiezen zo
onvrij
is vrijheid

regels geven grenzen
mogelijk is de ruimte daarbinnen vrijer
dan de onbepaaldheid daarbuiten

ruimte die vragen stelt
is dat vrijheid?

of is het gewoon
niet meer dan
een menselijk illusie?

 

 

de aantrekkelijke rationaliteit van
niets tussen te krijgen

als in dienst de militaire eenduidige logica met zijn
onloochenbare rechtschapenheid
bewapend

als bij bedrijfshulpverlening en
bij beveiliging:
even  nadenken en alles is onmiskenbaar duidelijk
simpel, de ontwapenende eenvoud van de redenering

alles lijkt te kloppen maar
de conclusie weerzinwekkend
want

waarde kent geen logica
waardering geen andere motivatie dan
ik
uit mijzelf
spontaan vanwege mijn ondervinden

en
want
ik wil geen instrument zijn van
ook nooit kunnen zijn

(met mijn camera schrijf ik licht
ga voor een poëtische verlichting)

 

 

iets leren betekent
iemand zegt mij hoe
te kijken
en geeft er de woorden bij
die het mij vertellen

maar als ik nou iets anders zie
en zijn woorden niet passen bij mijn bestaan
ik
(in)
een andere ruimte
(die)
wat ik niet kwijt wil
niet wil meestromen in die beweging

schrijven is associëren
kijken
proberen een beetje
mijzelf te zien

zoals hier

 

 

 

huid
honger is een
gemis
wat ik mijn hele leven al
bezit

maar
liefde is de normale afstand
dus abnormaal
dus bijzonder
overbruggen

huid aan huid straalt de
warmte over

hongerig is anders dan
begerig

ook vannacht voelde ik je slapend
m'n arm
zo rijk
om je borsten
wat je die arm even aandrukkend
verliefd bevestigde

hier ben ik
hier
(nu daar)
ben jij

zijn wij zo
wij zijn

huid aan huid hongerig uit gemis
en rijkdom

 

 


boek op schoot
kijk voor mij uit
bank planten
raam tuin

:

ik wil een warm bad voor jou zijn
en met mij
wil ik je diep weldadig in mijn huis
baden
warm omhult met
bijna niets en
alles ons omgevend
binnentredend

in ons

 

 

ik denk dus
ik besta
(voor mijzelf althans)
geef mijzelf inhoud in die vorm
denkend, vorm ik mijzelf
tot

als het woord dat schept
denk ik

denk ik mijzelf iets

 


ik weet
en jij leeft wat
wil zeggen
ik weet dat ik
niet weet
(en soms denk iets
wel te weten) en jij
jij probeert het leven zo goed als mogelijk
mee te maken
wat
ik ook doe

en zo ben jij ook weer
nieuwsgierig
naar hoe iets in elkaar zit

met andere woorden, jij
weet dat jij leeft en ik leef
wat ik belangstellend probeer te verrijken

en zo

zo zijn we dan weer
anders
hetzelfde

 

 

jij
die tot mij kwam dankzij mijn portret als
schaduw, wat wil zeggen een silhouet, brengt
een wederzijdse fascinatie samen:
godsdienst, een collage
die voor werkelijk waar gehouden wordt

schaduwbeelden door het middel van taal
tot een verhaal
dat
het onplaatsbare vast wil leggen

er is geen sprake van één  timmerman, iedere gelovige
is zo





jij zingt het lied
vanzelf
zijn schoonheid
loopt op het ritme, alles
in elkaar vervlochten
één 

dat is religie: her-verbonden tot
gewoon zijn

vrij, omdat het niet zonodig iets
wat moet wezen

ja
'wieg mee met de golven'
(en de sterke wil
in ons aanwezig, die
dat wil weerstaan)







wat is taal anders dan beeldspraak
in woorden wel is waar, maar
het symboliseert. hoe
kan dat dan waar zijn?

oké, waarschijnlijk
maar daar houdt het dan ook op

 

de kern, het wezen: altijd al
mijn belangstelling, als
werkelijk van belang

fascinerend

(zeer
gelovig) (liet ik alles af weten om
werkelijk te weten?)

besef
nog steeds, maar
anders

god zij dank, die
van zijn troon viel
als een sinterklaas
met  plat moralisme zijn bestaan trachtte te rekken
zodat niets overbleef
‘verhalen voorbij’

abstractie
die ik probeer
mijn invulling te geven

zoals eens nog steeds
anders

 

 

vanavond lees ik
wat je gemaild hebt
beeindigd met kusjes: blijft

bijzonder
samenlevend apart, zo
apart maar samen

wonderbaarlijk jij
ik, met mijn onrust
gedrevenheid
behoefte aan impulsen en
een standvastig voorspelbare
basis

vleesgeworden innnerlijke
tegenstelling

en jij, die
van die mijzelf geschapen bestaansvorm
houdt

terwijl ik voel dat een mij passend bestaan
pas de ruimte tot liefde geeft,
hoewel

liefde
jij daarmee
mij een passend bestaan verschaft

niet passend in mijzelf voel ik een tekortschieten, maar
jouw bevestiging dat het
goed is sterkt mijn wil om
ons
te laten bloeien

elkaar aan elkaar te openbaren

niet altijd voel ik de ruimte daartoe, jouw
enthousiasme trekt me dan weer
terug
naar ons

voel ik weer samen
wat mij bij mijzelf terugbrengt, lieverd

eenvoud van zijn
elkaar herkennen
erkennen

ik wil voelen jouw
mij, ons
omdat het mij zo dierbaar is!

 

 

iemand kwijt raken is
het gemis ervaren, niet van die persoon,
alleen, maar
van alles, wat er verloren werd, er
niet meer is
teleurstelt
onbestendig bleek

niet die persoon, maar
de vergankelijkheid stemt tot missen

 

 

en dan,
dan
gaan we verder
de overrompelende verrassing van
het nieuwe ongekende voorbij naar
het aftasten
dasn hier, daarna bij jou
daarin een evenwicht zien te vinden na
de onverwachte ontdekking van elkaar

de eerste vakanties, een
dag in een stad, tentoonstelling
wandelingen, ja, vooral
het samen beleven, meemaken
van ervaringen met elkaar, dat blijft

een nieuwe wereld opengebroken
onze twee werelden, vijftien kilometer van elkaar, samen
elkaar blijven ontdekken
in de omgeving, die wij ons kiezen

morgen opnieuw
een dag samen
bij jou

het gekende in intimiteit verstaan
gevormde vertrouwdheid

 

gelukkig geprezen, degene die
het leven als ervaringsrijk
opbouwend meemaakt

mij tot hier bracht
jou daar, maar
tevens hier

uren van jaren van
vele verjaardagen en vakanties
geboorte en dood, teleurstelling en
ontmoeting bracht ons
wat wij zijn
waar wij zijn
wie wij ontmoeten
in elkaar





het lijkt vreemd hoe iemands menig verschuift
soms naar het tegengestelde, wat het
niet is
als karakter bepalend blijkt

met welke menig komt die persoonlijkheid
het beste tot uitdrukking

innerlijk gedreven vormend en
dat denken? dat
volgt wel

geketend

het is heersen
en overheersen





wie had gedacht dat
toeval even effectief is als een
overdacht besluit

dat kan je niet bedenken want
zo kan je niet denken:

effectieve willekeur





van gogh een oogafwijking?

wat er ook gedaan wordt
ontstaat op de wijze
waarop de weg gelopen wordt:

doelgerichte intentie
erin geloven overtuigt

overtuiging overtuigt

die kracht!

waarschijnlijk wel getwijfeld
maar niet geaarzeld!

 

 

utopie van ene warme
dragende schoonheid
baarmoederlijk paradijs, de
realiteit te boven
onmenselijk
ontmenselijkt, ontdaan
van iedere gedrevenheid, want
zoals het is
is het zoals het moet zijn

stilstand
gen tijd
geen plaats

utopie is de dictatuur
die de mens
ontkent

 

 

kennis?
leren, dat kan ik niet, wel
ervaren, meemaken, hoe iets
is
voor mij, een ander
jou

hoe het uitwerkt
en waardoor

voor zover te (over)zien

mar losse, niet sprekende feitjes
nietszeggend als een Esperanto

daar houdt het voor mij op
geen beginnen aan

 

 

een goddeloze religie, herverbindend
met de diepte van mijn
mens zijn
mij
aan wat ik ben, opgenomen

in wat mij omgeeft
de cyclische beweging
die is
mij sterkend in de gang der dingen
plaatsbepalend

eigen verstaan hervinden

paradox van alles en
ik in
alles, ik
bij anderen bij mij

bron door
bron van

aanwezig
wanneer thuis

 

 

 
      homepage klik hier