homepage klik hier

   

 

Gedichten vanaf 10 2009

 

een gedicht
de abstrahering van het vele
in het ene

 

vat vol gevoelens vragen
vorm

woorden vormen zin

poging mijzelf te verstaan

 

 

mijzelf zijn…
hooguit in momenten van geïnspireerd aanwezig
zijn
voor de rest is enkel de groep
dit sociaal dier is het verder
niet gegeven

 

 

 

ik ben mijn associaties, spontaan
opwellend uit wat
er werkelijk blijkbaar
in mij is

ervoor ongekend
onverkend
zich hierin openbarend

 

 

wij schiepen
(ook scheiden, zoals de andere scheppingsvertaling?) een
god (met dank aan plato?)

scheiden ja
want  werd buiten ons geplaatst

leven werd doelgericht
sterven begin en einde

nooit genoeg
altijd tekortschietend

slechts in ‘tevredenheid’ zit ‘vrede’

 

 

gedreven ploeter ik voort
verlang een imago, waaraan ik mij kan
spiegelen

schiet mijzelf tekort

 

 

 

mogelijkheden legio
beperkingen begrenzen
daarbinnen ik
bepaald, maar wil
oneindig

god dus

 

 

oneindig is alles
in zijn wezen
bestaan
is grenzen trekken
om ermee te kunnen voortbestaan

alles dus in zijn wezen
anders

 

 

chaos tonen
daarin structuur scheppen

zelfportret

 

 

tegenspraak

ik heb tijd
ik heb ruimte

ik heb mijzelf

 

 

avant garde heet baanbrekend
maar alles de weg  al opengebroken is
blijft slechts de weg over op te breken

zelf traditie geworden
aantasten van het taboe is doel en middel geworden
van een onverkend
waartoe

leeg als de traditie, die ook zij eens
door moest breken

 

 

wat wij samen al zagen
rijkdom
van beelden en tasten
ruimte onder kloppende huid
levende gewaarwording

nog jaren
hoop ik

 

 

vormen
product van achterliggende redenen
is
zoals het geworden is
is wat wij zien
die oppervlakte
niet de krachten of motieven

 

 

de genoteerde details staan voor
groot geheel vormend zo
altijd is alles meer

 

 

paradox

een god met een standpunt
hoe klein kun je het maken?
(met dank aan Karin Armstrong)

 

 

 

leven leeft
mIjn zoon zo’n oud als ik toen

nu hij

 

 

verhaal

dit citaat komt zijn verhaal halen
zeven en twintig jaar geleden
voor hem

nu weet ik
nu hij ook zo ver is
dat ieder mens dit altijd zoekt,
dat verhaal

een logica, samenhang, opbouw
structuur

voortgang

 

 

wat van waarde is dient zich
aan, spontaan
intuïtief onverwachts en

toch maak ik het
mee

 

 

tradities:
de vorm vernietigen om
de inhoud te openbaren

 

eenvormig leven vol  afwisseling en dynamiek
vol

verlangend

leegte en gemis

 soms vervullend, vreugde
rust

bij momenten

en alles herhaalt zich
steeds anders

 

 

jij bent een vreemde
die ik goed ken

ik ook

 

 

professioneel:
andere maatstaven aanleggen dan normaal
daar sta ik boven,
want

zo belangrijk

 

 

breda, tilburg

 

paar dagen her
zoals vaker eerder, eender
anderhalf uur trein en alles anders in mij
rond deze mij
zo
doelloos zien vanuit mijn willen

graag verziend (maar geen televisie)
wat overal kan
(als met geschiedenis: beeld het in
zie het relict:
lees wat daar rest
nu leeft
vorm krijgt, verstaat
misverstaat

samen verzien
ook dichtbij
en dichter dan dat
elkaar
daarbinnen en eromheen

vormgeving in het vormgevingsmuseum
kunst in het kunstmuseum
geschiedenis in het historische textiel-
en zeer kleine begijnhofmuseum

bewaarplaatsen
en nu

wij
daar
hier
overal waar wij komen

wederzijds stimulerend verstaan
vanuit ons innig
inzijn
innemend tot elkaar

dat was breda
dat was tilburg
dat zijn wij

 

 

je kunt nog zoveel hebben
maar als hét er niet is
is het niets

 

 

een man naast mij hoort ouders marokkaans praten tegen hun zoon:
‘zo leert hij nooit geen nederlands!’

 

 

alles herhaling soms
iets uitzonderlijks anders dan
verwacht
onvoorspeld
zie ik anders

niets is wat het lijkt blikt anders dan bleek is
overal onderhuids

 

 

toen jij met je koddige zwarte hoedje onder de toren door
naar mij toe liep rees
mijn leven weer op
vervolgens luisterden we naar
het requiem van de troost

bijna tien jaar geleden blijft dat bij
als ons moment

ik hoor je boven stommelen
om te gaan plassen

‘slaap lekker!’, zo meteen kruip ik
lekker tegen je aan, als eergisteren, gisteren en morgen.
overmorgen ook,
zeg jij als ik je dit laat lezen

 

 

(over) leven

uit onvrede verslaafd aan impulsen: genot
van wat  waardevol
hiermee
mijn bestaan inhoud gevend
bevestigend

maar het draagvlak, dat ben jij

 

 

als de weg moeilijk begaanbaar is
moet je misschien wel een slimme omweg zoeken

 

 

herhaling
maar anders

zo intensief nooit
dan dit

alles blijkt anders hetzelfde
zo anders herhaalt het
en ook niet

 

 

ik wil mijzelf beheersbaar maken maar
ben:

voort - durend
wil ik meer

(vroeger al
het aantrekkelijke van het
onoverzienbare
onbegrijpelijk gedicht
ongehoorde muziek
ondoorzienbare schilderij

er lag nog een ongekende wereld voor mij open

 

 

kennis
een gepasseerd station
nietszeggende muur

er is geen antwoord
dat de vraag ontkracht

 

 

ook

teleurstelling stop ik weg
omdat het het gemis voelbaar maakt
wat ik ben

 

 

velen
die wonen huizen direct aan de doorgaande straat

voor mij een pleintje met een perkje vol met rozen
de weg langs mijn huis een omweg
voor wie verder wil

 

 

de andere dagelijkse wereld
anders dan de wereld van vader man werk
van serieus , onontkoombaarheid: het is logisch dat
de wereld van mijn moeder die ik op dagen
vrij van school beleefde
mij bij bleef als wel
levend in het vrij blijven
het zien, mogelijkheid tot
mee makend deze wereld
zinvol in zijn ogenschijnlijke zinloosheid
de wereld zo ik mij ben blijven wensen

 

 

ook

gemis
voelbaar gemaakt door wat me
ontregelend
raakt

 

 

ik herken het hoesten boven
gelukkig ben jij het

 

 

geluk is het tegendeel van dat wat
dwarsboomt en  is gevormd

maar anders is
de stilte
onbenoembaar zijn
het is
op zichzelf lijkt het
bestaan
is het

 

 

doen
altijd twijfel

(g)een mens kan zo
onzinnig zijn

onzekerheid zo trefzeker

 

 

2505.10
de uitgerekende datum op zijn rekening
een jaar ouder dan toen hij geboren werd

 

 

foto

emotioneel
maar onder controle

verleidelijk irreëel
zo’n droomwereld

 
      homepage klik hier