homepage klik hier

 

leven is

eerst opstarten, dan volgt

fel verblindend contourlicht totdat,

later,

strijklicht de nuances toont, wat

ook weer wijkt tot wij ’s avonds,

op het balcon met een glas wijn,

onszelf overzien.

                                   nav fotocollage weekend Maastricht

 

 

 

als ik meen

dat iets zo is

dan volg ik die lijn, die de andere uitsluit.

andersom idem.

 

maar ik ben een wandelaar, die overal wil komen!

 

 

 

beelden

 

de ene dag het beeldenpark Kroller Muller,

de andere dag bos.

 

zoals bijvoorbeeld

het onogelijk prachtige paddenstoeltje met

een flexibel zwart steeltje:

taaizwam:

het haardunne steeltje beweegt mee

zonder te breken

                                   paddenstoelenexcursie Heidestein, Zeist, 7/10/2007

 

 

alsmaar achttien,

hoe oud ik ook word

 

door de jaren heen realiseer ik

- me –

steeds meer die leeftijd

 

wit vel, foto’s van herma

schrijf en teken mijn tekens in

mijn verdergaande

stilstaande tijd

 

 

vakantie

 

een opening in het verstrijkende jaar en daarna

hoe verder

de oude voet heeft veel van zijn aantrekkingskracht verloren

het nieuwe moet gevonden worden

of misschien beter

geopenbaard

 

en

 

alles herhaalt zich

steeds anders

 

 

 

identiteit

illusie van betekenis

telkens en steeds sneller slijtend

 

ik weet

ik ben, maar zonder bewijs van

betekenisvol presterend bestaan voelt het leeg.

 

 

 

 

vriendschap is

associatief elkaar verrijken

uitwisselend

 

 

 

 beminnelijk

 

bij het afscheid zei hij:

‘bedankt voor je beminnelijke toewijding’

Zo kon ik hem, uiteindelijk, nog geven

wat ik steeds gemist heb.

 

 

 

 

vader

 

hoe hij langzaam wegglijdt

hoe jij hem openlijk verliest

hoe ik het gevoel heb hem maar twaalf,

misschien veertien jaar als vader ervaren heb,

hem daarna verloren ben

 

voor mijn eigen leven gekozen

moest kiezen

vol onrust en gemis

 

nu op afstand

hij als halve vreemde die ik nooit meer als vader

heb willen en kunnen zien

 

een negatieve identificatie

?

‘ouders’  slechts een bekritiserend

abstract begrip

het meest heb ik met jou te doen

de pijn om hem is verdriet om jou

 

en voel me schuldig over de afstand:

het was wat het werd

 

 

 

 

woorden

 

gevoel overmeestert

heb ik nooit geleerd om

uit te spreken

zelfs niet om het mee te maken

als alles wat pijnlijk zou kunnen zijn onder de mat

 

kan dus slechts tastend schrijven

zoekend hoe ik ben

 

probeer

- als jij – mijn plaats te vinden

 

 

 

 

 

bijtende cirkel

 

inderdaad

uiterst pijnlijk

niet thuis in zijn eigen wereld noodzaakt nog steeds tot

rechtvaardiging

 

en als ik afscheid wil nemen voelt hij zich

- opnieuw –

veel onrecht aangedaan

 

wil me vernietigen in hoe

onherkenbaar ik voor hem geworden ben

 

ik,

door hem vleesgeworden tegenstrever

 

in een poging tot contact raak ik zijn hand aan,

irritatie: voelde zich vastgehouden

zoals hij zich steeds vastgehouden voelde

 

nu

- tenslotte –

door het leven

 

 

 

en als ik schrijf herken ik zijn handschrift

als ik, terug in de trein kuch,

zijn kuchje

 

 

 

vakantie

 

vakantie begint

als de wil zich neer kan leggen bij het leven

-       als de leeuw bij het lam tevreden slapend –

Ich habe genug

 

vrijheid

 

 

 

 

woorden

 

de macht van woorden is

de kracht om mijn gevoel een thuis te geven in hun

intuïtief associëren

als diepteanalyse bouwt het een ruimte om mij

menselijke gestalt

die is als daarvoor, maar opnieuw geschilderd

 

 

 

geheugen

 

voor minstens de tiende keer herhaalt hij het verhaal

over hoe goed zijn geheugen is

 

 

 

tussen…

 

een week tussen het ene en andere

verzorgingsverblijf, thuis,

schenk ik mijn vader koffie in

‘dank u wel’

‘pa, ik ben huib’

‘oh!, heet u ook huib!’

 

 

 

leven

niet het leven roept het gevoel op, maar het gevoel dit leven

hoe wispelturig het leven ook is, het gevoel ontkent dit.

het gevoel laat het zijn

zoals je denkt dat het is

 

leven levert het excuus op voor je gevoel

 

 

 

agressief

 

agressief getroffen door de oorzaak van mijn bestaan

omdat mijn bestaan voor zijn gevoel ontluisterend was:

hij voelde zich weer niet gehoord. als

 

een toneelspel zijn eigen gelijk beargumenterend,

onverstaanbaar, in zijn eigen wereld;

even schoof ik, nieuwsgierig de krant naar me toe

om iets te lezen, waar

hij fel op reageerde: ik moest luisteren!

 

ongeremd

niet menselijk

niet dierlijk, sommige dingen kunnen we geen naam geven

laten zich niet benoemen

 

leven, wat hij eerder mooi zei te vinden zoals het gelopen was…

nu zo anders?

blijkt mij anders

 

geabsorbeerd binnen zijn ongehoord gelijk:

levenslang ongelijk

 

kennen doen wij elkaar niet meer

ieder vol van lege handen

 

 

 

 

cappucino

 

niet eerder zaten wij zo

veel op terrasjes: cappucino vooral

mythos pils soms

 

momenten vol rust

 

nooit eerder zat ik zo

 

                        vakantie Kos 2007

 

 

 

‘Jessey, wil je alsjeblieft hard zeuren,

Dan kan ik je tenminste iets geven!’

 

                                               Gehoord bij de winkel van het Brunahuis

 

 

ik las: ‘doodstraf op de helling’ en schrok:

moet dat ook teruggedraaid worden

zoals er zoveel in verleden gerichte beweging lijkt te bewegen…

 

ik schrok van mijn schrik

mij mijzelf zo realiserend

 

mijn angst gelukkig onterecht

eventjes

 

 

 

 

 

ik schets mijn eigen leven bij elkaar

 

ik ben die ik ben in mijn herinnering

reflex tot waarderen,

zo

leef ik mijn herinnering opnieuw waarderend, soms

er iets aan toevoegend in het

perspectief van hoe ik wat meemaakte:

mijzelf

mijn illusies, mij

zichzelf confronterend tijdens het opruimen

 

nalatenschap van ouder worden                         11 07

 

 

 

 


 

 

leven

 

een vader, die mij niet meer herkent

enkel oude zorgen en noodzaak tot doorgaande zelfrechtvaardiging lijkt te kennen

voor een ander onnavolgbaar

(weer?)

die zijn plezier beleeft aan een bal, die naar hem toegerold wordt terug te slaan,

zodat het spel zich voortzet

zo

zijn laatste levensdagen…

 

wij lopen daarna in de machtige eindeloosheid van strand en zee

een alles overkoepelende wolkenlucht

van waaruit soms even de zon het schuim van de branding oplicht

 

scheppen ons

ons samenzijn

 

warme gebakken vis etend trekt zacht wit hongerige meeuwen

olieachtig glanzend gespikkelde spreeuwen, ze laten ons

hun glanzend zwarte ogen zien

de hoop dat wij wat overlaten

                                                           28 11 2007

 

 


 

 

beschaving was vroeger een woord niet doorstrepen, maar

er haakjes omheen zetten,

dat was netjes

 

 

 

als altijd het moeten voorop stond

(ergens aan moeten voldoen, wat niet van mij was)

wat blijft er dan van het willen over

als het geen kracht gekregen heeft, wie

wat

ben ik dan? aanpassend

meegevend, in een

alleen zich dromend

 

 

 

 

 

een einde het begin

 

overgave aan alles wat dan komen gaat,

zo gelooft

(geloofde?, zoals hij nu is) hij:

 

O God ontsluit de hemelpoort,

Mijn tijd is afgelopen,

Mijn leven hoeft niet langer voort,

Ik mag in vreugde hopen,

Heb genoeg geleden

Ben moegestreden

Laat mij rusten voor altijd;

Alles hier op aarde

Heeft voor mijn heil geen waarde

de tekst van het koraal Herr Gott, nun schluss den Himmel auf, BWV 617, Bach

 

 

 

 

Sinds vandaag een jaar meer dan een kwart eeuw oud, of

bijna de helft van mijn leven,

een krat pils waaromheen je vrienden:

de een duidelijk, een ander minder aanwezig, of luisterend

 

de een  maakt het,

een ander zoekt, weet het niet zo, m’n jongere zoon doet geanimeerd mee,

verzekerd als hij is van amicale respons.

 

(de jongste ging een half uur voor ik kwam weg)

 

vitaal alles bewegend, gezonde bravoure, waarvan ik geniet, dat hij,

dat dit zo geworden is, in een kwart eeuw plus een jaar. Zo

is zijn feest mijn feest!

 

Even spreek ik met de andere over wat er vroeger allemaal plaatsgreep. Hij is de

geboren mediator in hoe hij het aan beider onverzettelijkheid toeschrijft. Ik laat het zo,

vroeger is van geen belang in het licht van dit nu.

Zo worden tegenstellingen overeenkomsten.

 

Een kwart eeuw plus een jaar…

 

 

 

 

 

ongewild blijkt het

beter,

de strijd verloren en daardoor

gewonnen, alles verandert, net als wij,

ouder wordend,

onvoorspelbaar.

 

al eerder verrast door mijzelf: wat nodig was, bleek

er toch  te zijn: in het teentopje.

 

aanwezig,

nu,

zo houd ik meer in: verrijkt door verlies.

ik,

dezelfde anders, meer

naar wat ik wil,

het beste te omschrijven als

wat wij niet meer willen, concluderen wij beide.

 

terwijl de belangrijkste conclusie is: ik wil

en wij willen.

 


 

 

is het zo, dat

de een, het leven bevragend, de diepe verlangens ervaart, terwijl

een ander dat angstig wegstopt onder een ogenschijnlijk bevredigend genot

            (waar de reclame handig op inspringt), is dat? een verschil?

tussen mannen en vrouwen? tussen volwassenen en kinderen? is het

dat wat ik beide herken.

 

een leven lang verken?

 

 

 

innerlijke drang een dwang

die mij mijn vrijheid ontneemt

sterker dan mijzelf

tot

 

ik lees een gedicht

of iets anders me inhoud tot leven brengt

zo geroepen word ik vrij

 

kunst roept tot leven

(mijn religie)

Bevrijdt

 

Ik ervaar mijzelf

Ik ben   

Ø  Morrien 116 eenv landschap

 

 

 

 

Verliefdheid is de wil

De ander een voetstuk te bouwen

Liefde is

in de realiteit vol dubbelheden wederzijds

elkaar  te willen

 

 

 

anderen willen zich onderscheiden en

dat irriteert me

omdat ik dat wil

als enige

 

 

 

iets anders doen is

iets anders zijn

vaak wil ik dat niet

 

 

als ik niet wil spreken

spreek ik

als er iets is

 

 

 

 

 

 

kijken is leven = kijken

 

zien is

zien is een moment

een snapshot van onbevangen

ontvankelijk geopende ogen

 

 

logica van tegenstrijdige logica

 

bijna ruzie, dat

ik niet begreep, zei jij en jij niet begreep dat,

zei ik, dat

 

wij op dat moment – maar later wel –

niet begrepen dat we alle twee

onze logische gevolgtrekkingen hadden, die botsten:

verschillend zicht

 

logisch dat jij

logisch dat ik

logica van tegenstrijdige logica

 

 

 

oorzaak en gevolg

 

ik richt mijn afstandbediening op het gevolg: op het beeld

dat dus niet reageert:

de oorzaak heeft een nieuwe oorzaak nodig voor verandering,

niet het gevolg

 

 

geloof

 

geloof: een kanaal tussen diep innerlijk bestaan en

wat zich

- oppervlakkiger  -

 in en buiten mij voltrekt.

 

hiaat van tegenstrijden omgevormd door een heilsboodschap

een hoop tot eens …

de oplossing van het innerlijk conflict tussen wezen en bestaan

 

geloof ik…

op dit moment,

 

 

tijd

 

jong verwonderde ik me al over alle verschijningsvormen in de natuur:

insecten!

tekende duivelsdiepzeevis en bidsprinkhaan

 

vele jaren later: grieks eiland, vakantie

sommige dingen blijven constant ondanks nieuwe liefde

en vele thuizen verder

 

een gekriebel in mijn nek:

mijn vroege jeugd door dat bizarre insekt

 

nooit geweten dat een insekt mij zo zou kunnen ontroeren…

 

 

 

blanche (a streetcar named desire)

 

dat het het wit niet de veelheid van alle kleuren wil herkennen

maar  alleen de zuiverheid in haar naam wil (h)erkennen.

 

illusies zijn op zichzelf herkenbaar,

al is de vorm veranderlijk,

maar dat is slechts de gedaante die het aanneemt

 

of afneemt: de werkelijkheid onbarmhartig doorbreekt

zorgvuldig opgebouwd evenwicht

openbarst: alles aantastend aardbeving vormt zich een

andere kloof met het leven

 

vrijheid door desillusie is weinig bevrijdend

 

warme gloed:  verzengend vuur

 

 

 

bidsprinkhaan

 

vroeger gefascineerd door diverse  vormen

 in de natuur en daarbuiten (als dat bestaat)

zoals diepzeeduivel (een aanlokkend lampje voor zijn muil)

en bidsprinkhaan

 

jaren later, thuizen en liefdes verder, op vakantie

kriebelt in mijn nek wat me zoveel jaren eerder fascineerde

 

dat een insect dan nu nog zo kan ontroeren

 

 

bidsprinkhaan 2

 

vanavond kom ik een nieuwe bidsprinkhaan tegen als ik lees

‘er zou een man die toveren kon

komen’

reisverslag wordt weerslag van mijn tijd

woorden, ingefreesd als een bijbeltekst

 

geheugen de plattegrond van mijn bestaan

identiteit met hoofdsteden naast provincieplaatsen en

gefundeerde  verbindingswegen

tot

plotseling

een stagnerende file

blokkade

noodzakelijke omleiding

 

 weer een weg hervinden

 

3

 

er kwam een vrouw, die toveren kan waardoor

wat te lang latent was ontluikt

wederzijds vertrouwen

elkaar sterkend

deelgenootschap

 

altijd een beetje de

soms (noodzakelijkerwijs?) ietwat

narcistische jongen, die op zondag middag in zijn eentje fietsend

dromend over, toch

steeds meer tussen mensen totdat wij samen

ons leven zijn gaan bereizen,

waarbij de bidsprinkhaan op mijn schouder kwam zitten

 

 

 

aantekeningen met betrekking tot mijn geschiedenis

 

smaak herinnert mijn waardering nu

wat was wordt nu in mijn keuzes

sturend verleden

iets anders meemakend ontwikkel ik de  sturing van

een nieuwe herinnering

mijn nostalgie is nieuwsgierigheid

 

cyclisch wentelt een herinnerend ik zich door mijn

toch hernieuwend, leven

 

 

 

 

of tot geschiedenis

hij schiep zich een beeld naar zijn vorm en gelijkenis, of:

wij schiepen ons een beeld naar ons diepste innerlijk,

ons zijn en wezen naar buiten geprojecteerd

 

subtiele kwetsbare bestaansgrond

tot leidraad gebeeldhouwd

basisvorming van ons bestaan

weggerukt en tot een eredienst gegoten

 

wat is wordt een ander

 

 

 

‘gods’- dienst

 

het gestolde raadsel van het mysterie vervormd tot

een beschrijfbaar bestaan, het

eind van de dag, die de religie openbaarde in een vrij vloeiend perspectief

een verworden vraagteken

 

tot slechts een uitroepteken

door een ander gebeeldhouwd

 

 

januari 2008: ouder(s)

 

het is

ik ben

mijn moeder was

mijn vader inmiddels onbereikbaar ver op weg

mijn zoon koopt een eigen huis

 

 


 

 

 

 

pim

 

nog meer dan mijn relatie was hij de permanente echtgenoot

hedonistisch steeds op herhaling staand

 

of ik beneden of thuis kom dan wel koffie haal

hij geeft van zijn aanwezigheid blijk

 

vleide zich met zijn voor- op mijn ?: achterpoten?

of strekte zich er languit

totaal op uit

’s morgens onder m’n krant kruipend,

maar gaandeweg steeds lichter

 

tot (een troost)

hij zijn einde uit zichzelf kon laten komen:

het gemis laat geen vijf minuten op zich wachten

 

wij noemden hem pim,

domme pim om hoe hij uit zijn snoet keek, hoewel

soms merkte hij, eerder dan dat het tot mijzelf doorgedrongen was,

dat ik op ging staan: hij stond al klaar:

eten?

hij zag aan mij

wat ik nog niet wist

 

 

 

ik, spiegelend in zichzelf (narcistisch?,

egocentrisch?), verdrinkend in eigen gevoelen

 

oever is de zelfbevestiging van regelen en geregeld

nieuwe impulsen en verzamelen

(verslavend: zelfbewijzend aanwezig zijn

innerlijk gedwongen, ongegrond moeten): maken

als bewijs van eigen kunnen

mijzelf maakbaar maken

 

soms in vanzelfsprekendheid: betrokken alsof ik het

niet zelf doe, vanuit zichzelf sterk                                             20 01 2008

 

 

 


 

 

het is

 

jij hebt het over - voelt –

hoe jij eruit ziet en we kijken naar foto’s van blote mensen in hun huis

mensen als jij en ik het is

wat wij zijn

                        anders dan de aantrekkelijke maar

frustrerende illusie van

ideaal is

 

ik houd van hoe jij bent

 

vaak te kil naar onszelf, maar o zo

behoeftig

aan warmte

elkaar

voelen

 

en als wij onszelf tot elkaar voelen is

de warmte intens

het voelen groots

de prikkeling allesdoordringend:

 

doet de aanraking het kijken verstommen

in het zien en verkennen van elkaar

met onze verwarmende naaktheid

 

bewegen wij samen in een gelukzalig samenzijn

 

(waar maak jij je dan druk om?)

                                   Nav poëziebundel met naaktfoto’s en gedichten over lijfelijkheid: Het vlees is groots 27 01 2008

 

 

snoei 1

omstandigheden bepalen als bij de gesnoeide plant

wat zich waar vormt: hij loopt opnieuw uit op een manier die ongesnoeid

zonde

zou heten

 

 

snoei 2

de snoei door het leven ervaren en toch doorgroeien:

nieuwe takken vormen voortbestaan

 

 

 

abstract

 

de realiteit is eigenlijk abstract:

mijn gevoel bepaald

wat ik voor waar aanneem, zo

maak ik de werkelijkheid mee:

enkel dat gevoel is

 

als muziek de ondertoon van alles

 

 

 

 

 

ondanks of door mijzelf

 

ik moest schilderkarton halen

terwijl ik twijfelde of verf wel mijn materiaal was

moest ik

wat dagen later weet ik waarom

(waar ik als ik dit uittyp weer een vraagteken achter zet)

 

 

 


 

 

altijd

 

altijd hetzelfde zeggend

alles teruggebracht tot bestaansgevoel,

(de omstandigheden daarin ingepast)

dat is

 

hoe het buiten hem lijkt

maar binnen is

 

 

 

 


 

 

van doods naar dood

(Lady Macbeth van Shostakowitch)

 

er is het zichtbare

er is meer onzichtbaar

 

er is zij, achter glas

er is zij, in haar ogen

er is zij,

 

achter haar ogen

is zij kolkend, bruisend vol onaangeraakte hartstochtelijkheid

bevrijd doet het haar blind overgeven

tot liefhebben

tot doden

tot dood

 

ze had niets te verliezen, of

was al verloren

toch kreeg ze

tot ze haar dood koos

 

 

 

 


 

 

verhuisdagen

 

alles is

ontlopen van de eigen leegte

 

- ik besta, dus ik ben! maar…

wanneer besta ik? –

 

zittend met zoveel gangen eten slaat

de enge ruimte van niet ingevulde tijd toe,

richt mijn ogen naar buiten, om

- hun pijn door de stilte van even niets

   niet te tonen, schaamte,

   onzekerheid en wat er verder innerlijk rommelt

  (tenminste niet dan)

  (daar)

 

- na

op het strand, vind het weer

zijn tijdgebonden tevredenheid in het speciale van

duistere zee strand vuurtoren verlichting

 

het genoegen van een nacht badhotel met een nieuwe dag die

direct daar met zee en strand begint:

 

beelden aan zee: israëlisch uitdrukkend

hun bestaanservaren:

mensbeeld creëert beeld door een mens

 

- is het pijn, wat zeggingskracht creëert? -

 

wij vullen ons bestaan

samen

verrijkend

 

wel veel duinen achter elkaar waar we langs lopen voor we

de erwtensoep en pannenkoek vinden

 

het was zomerzon in februari

en wintermist

 

te vaak elders

overnachten brengt soms even

hier  

 

even ergens

nergens

vrij < verhuizen naar de Hanrathstraat


 

 

worden

 

het verlangen drijft voort

waarna de vervulling steeds vaker een illusie blijkt:

ouder worden

 

worden

 

 


 

 

ik wil

 

ik wil keizer zijn

in mijneigen koninkrijk

waarin ik leef

 

 

 

 

ik ben

 

 

ik ben wat ik doe, of beter

hoe:

 

 karakter :

 

soms genoeglijk spelend met de omstandigheden dan

weer pijnlijk getroffen

door mijzelf

 

blijvend het gevoel

dat ik besta


 

 

schrijven

 

schrijven is

samenhang verlenen

taal suggereert betekenis

 

zonder woorden geen zin.

 

 

 

afbeelding, vandaag

 

foto:

mijn vader,

de helft van mijn leeftijd nu

met mij

net de tijd binnengaand

 

en hem drie keer de tijd van die foto,

nu

verzorgingstehuis:

 

ik,

ertussen

 

als alles wat gezien wordt afbeelding is

bestond die van mij van vandaag uit deze drie delen,

dit is die van mij vandaag                                                        02 03 2008

 

 

 

 

uiteindelijk

 

uiteindelijk blijkt alles leeg,

ouder wordend

alle weten slechts onbeduidende stukjes, maar

 

ik ga voor alles

net als toen ik vroeger acht: ‘nu

bijna vijftig jaar oud stel ik vast dat ik voor waarheid houd

wat ik op mijn achtste zag’, aldus eddy van vliet  (p 462 verz werk)

 

ieder ding lijkt vervuld van veel

blijkt leeg

niet te zijn wat ik zoek en

onnavolgbaar onbegrijpelijk

 

alles

met een hoofdletter geschreven, vroeger

‘god’ genoemd

maar toen was ik acht jaar oud

 

 

 

kunst

 

kunst is vrijheid

de

vrijheid om de uiteindelijke binding te vinden, de

beperking, die alles vorm geeft, de grens, die

alles van de huid van ‘iets’ voorziet

 

je moet verdomd sterk zijn om die grens te kunnen ervaren, het is

het einde van het bestaan, kunst

 

is Zijn

Ø  H v Maanen: je moet je altijd laten dwingen anders gebeurt er niks, nav muziekkeuze: Cage, piano, voor ballet)

 

 

 

ontwikkeling

 

water, wat steeds een nieuwe toegang zoekt

om verder te gaan en

ondertussen

opneemt wat dan

daar

als nieuw omgeeft op een wijze, reagerend op het eigen karakter

 

zo maak ik ontwikkeling mee

 

 

 

 

meemaken

 

ervaren is zijn is

laten gebeuren

(daar gebeurt god, want hij bestaat niet want

hij ligt buiten het bestaande) is

meemaken

leven, god, natuur

kunst: door aandacht gaat het bestaan

alles! mee 

maken

door stil te staan bij

zoals ik nu, hier

 

 

 

 

schoonheid

 

schoonheid spiegelt mij

ik zie mij bestaan, net als in

jouw ogen wordt ik ontwapend

bevreesd voor wat ik niet kan noemen

 

maakt van het gewone iets anders, iets

wat het is en waar me eerder de moed onbrak

om het zo te kunnen zien

 

schoonheid schraapt louterend, of

loutert schrapend, het is

als echte liefde

 

 

 

tijd (Turks fruit)

 

ik hoor wolkers, een paar jaar voor zijn dood, voorlezen over zijn

kunstakademietijd, wat ik las een paar jaar

voor die periode bij mij;

hij

is nu niet meer onder ons, ik

ook veel ouder, maar

zijn vitaliteit staat nog in zijn tekst

(alleen zijn zinsbouw hoor ik nu enkel nog

In het nationaal dictee)

 

 

 

behoudend

gevoel van hoe ik denk te zijn is hoe ik mij voel

te zijn

en andersom:

niets behoudender dan dit beeld

 

 

 

 

 

het vaste van de vorm

kennis als weten

het vloeibare, veranderlijke van het proces

weten van niet weten

 

een nieuwe camera die vastlegt

omdat  ik met mijn beelden wil suggereren

zo

wil ik oproepen

 

 

tijd

 

ik hoor wolkers voorlezend

een paar jaar voor zijn dood

over zijn kunstakademietijd, wat ik

voor het eerst las een paar jaar voor de mijne

 

nu is hij niet meer en ik – ook -  zoveel ouder

maar de tekst staat

(alleen de zinsbouw doet me denken aan het nationaal dictee…)

 

 

 

 

gevoel

 

gevoel hoe ik ben is hoe ik denk te zijn

alles breng ik daartoe terug

tegensprekende ervaringen worden weggebogen

 

 

 

schoonheid

 

schoonheid spiegelt mij

mijn bestaan voor, zoals jouw ogen dat ook doen

dan blijft er enkel wegkijken of eerlijkheid over

- Ieder leugen spreekt zichzelf zichtbaar tegen –

 

Schoonheid ontwapend tot wat het onnoembaar is

Maakt het tot iets, waartoe me de moed ontbrak om het

Eerder Zo te kunnen zien

 

Schoonheid schraapt louterend of loutert

Schrapend is als

liefde

                                               nav intensiteit van muziek of een treffend gedicht

 

 

 

 

 

anders dan

 

willen

is gekanaliseerde onvrede

autobiografisch kinds gegroeid

en van veel daarvan ben ik voorzien

in een bewapend zelfbeeld

waar ik ongewapend

en soms als ontwapend

tegenover sta

 

heb ik geweigerd de volwassen wereld te betreden

omdat hij me vreemd was

en altijd gebleven is. omdat er anders is

wat ik niet kwijt wilde

 

ik herinner mij vroeger thuis als kleine jongen

tegen mijn verbijsterde - maar zeer christelijke –

oma: er zijn toch andere (zei ik belangrijker?)

dingen dan enkel school?!

 

ambities genoeg

maar niet in dat patroon

 

nu onderhoud ik mij in een gecombineerde deeltijdbaan

waardoor ik niet dit en niet dat ben

(en geen opleiding vereist)

houd mijn vrijheid

en ik

slechts ik ben

 

gedichten lezend, kunst ervarend

jouw liefde en de mijne

slechts dan

daar

herken ik mij

 

 

 

ouder wordend

 

ouder wordend zie ik terug

ontdek

herken mijzelf steeds beter

leef steeds meer:

meer leven levend

 

 

 

 

 

antwoord

 

het gaat om de omstandigheden, die we scheppen

materiaal en techniek zijn er een ondergeschikt deel van, want

bovenal is het mentaal:

waartoe en in hoeverre

ben je nu in staat om je uit te drukken

uit te beelden,

iets

waarin wat van waarde (waarheid)

gesuggereerd word

 

waarmee voed je je, waarop

richt je je, waar

liggen je grenzen en wat doe je daarmee

 

‘ik met de mijne’: kijkend naar de

inspirerende en mij uitdagende dans van

anne marie de keersmaeker

 

 

 

 

 

 

 

 

storm

 

Na mijn werk fiets ik langs het lange kanaal in een

mij tegenwerkende wind en striemende regen na mijn werk naar huis:

luisterend naar hoe een windhoos de kassen van Hans Sievez vernietigt:

gods wil om menselijke loutering, erger dan de oorlog is het dan in de stookkelder.

Ik trap mijzelf vooruit want

ik moet vooruit om thuis te komen,

 

afgewend van het idee, van tenslotte en uiteindelijk enig vormbepaald verder.

Jouw wil ik deelgenoot laten zijn van wat mij treft, zo

anders dan de afkeer tot een eigen wereld,

            - zoals ik vroeger ook gekend heb –

 

Soms kan ik nog slechts met moeite vooruit kijken door de mij pijnigende hagel. Water

loopt in mijn linkeroog, waaruit ik het zo goed als dan mogelijk is met mijn natte handschoen haal.

 

Mijn thuis is hier en bij jou. Liefde is

aards en hemels, altijd is ieder ondergeschikt aan zijn eigen zinsbegoocheling, maar

wat zijn de consequenties van de mijne?

 

En zekerheid zoeken we allemaal.

Pijnlijk is de weg.

 

 

 


 

 

goddelijk en menselijk

 

in het midden zit schoonheid

de roze prunusbloempjes in onze voorjaarstuin nu

als een van het leven uitgezuiverd beginsel

de reinheid

dat het heil van een diep gewortelde behoefte

weer – geeft.

 

daarom

heen de dynamiek van hoe het leven geleefd wordt: pijn,

angst en vreugde

 

 


 

 

groningen

 

de plaats ondergeschikt aan mijn aanwezig

zijn

            oog en al kreta sevilla istanbul zuilen lesbos

            zuilen

 

dicht bij jou, elkaar verheerlijkend, net. of

bij mijn immer weerbarstige zelf, zoals nu

            met behulp van de achterkant van deze kamerreservering

            schrijvend

 

            lopend, museumbezoek, wat drinken

            en eten bij de drie gezusters op de markt, martinitoren

            alles bekend van vroeger: uitzendkracht

            met een fiets verhuizend

            eenzelvig

 

nu wij delend, ervarend

mee – makend ons beider leven

in jouw ogen zie ik pijnlijk mijn aangetaste eigenwaarde gespiegeld

kon alleen verdedigend wegkijken

uitgezonderd de dag besluitende beslotenheid van de avond

en zeg ik steeds hetzelfde

wat jij niet erg vindt

 

ook daarom houd ik van je

net als dat je deze twee dagen niet wilt laten eindigen dat

ontroerd me terwijl we

 

de laatste jaren samen op reizen

 

nu herinnerend

 

wat ervaren

is meegemaakt

bestaat in het herinneren

vormt de voedingsbodem voor mijn nu:

geeft het inhoud, betekenis, inspireert tot

verstaan

verruimt het nu tot meer dan alleen

nu te bestaan

ik ben

zo

 


 

 

woorden

 

woorden halen eerder ervaren naar boven

brengen associaties op gang vanuit vergeten verleden

de link van een onvoorziene klik

 

ik antwoord mijzelf

beantwoord mijzelf

voel me meer

 

schrijvend realiseer ik

mijzelf associatief denkend


 

 

waarschijnlijk en waar

 

van alles wat ik beweer

kan ik ook het tegengestelde als aannemelijk ervaren

 

als ik mij van mijn persoon ontdoe

mijn vullende gedrevenheid verlies voel ik mij

leeg

ik ben dat

maar ook weer niet

 

mijn individu verlaten:

mens

 

en net zoals ons samen meemakend

aanwezig zijn

is dit eenvoudig

verwonderend zijn

 

 

 

ijdelheid

 

van alles gemaakt

en zelden de test aangedurfd:

alleen applaus leek wat ik wilde

 

mij beschermen in mijn

illusie van gewoon goed

 

 

poezie is (uitbeelden)

 

poezie is (als iedere kunst)

voor-

en naspel van het leven als religie,

herverbindend aan een bron

 

echte religie is kunst is religie

(anders dan godsdienst: afgoderij in een

zichzelf bevestigend

beeld)

 

 

 

stappen

 

iedere uiting is een stap op weg

met ongekende bestemming

 

schetsen van mijn bestaan

gevoed uit vele bronnen

            kunst, onze liefde,

            gesprekken, lezen leven,

zo levend ervaar ik steeds meer mijzelf

kom dichterbij

            mijzelf, jou

            wat menszijn betekent

 

 

 

 

hoe meer

 

hoe meer ik weet, hoe groter

het inzicht

hoe minder recht op een mening

 

slechts een respectwaardig

het is zo het is

blijft over

 

 

 

 

de ander

 

uitdrukking geven aan zien:

de ander in mij

mij in de ander

jou en mij in ons beide:

 

een ieder één in

een andere vorm

zo bedrijf ik enige tijd de

iconografie van de uitingsvorm of

psychologische archeologie

 

dat brengt ons tot elkaar

slachtoffer en dader uitwisselbaar

net als schaamte en trots

 

 

 

 

rijkdom

 

patroon

structuur van zekerheid, die mij

kluistert: tevredenheid zoekend in mijzelf

 

doorbreken betekent spanning,

angst vanwege onzekerheid, is ongewis

soms de rijkdom en wijdte van nieuw ervaren, zoals

vandaag, met jou:

nieuw paspoort aanvragen vanwege tunesie, op jacht naar

een mooi pannenset, onderbroken door een

leffe blond in de maria minor, vrijheid

 

open tot mijzelf en dan

tot elkaar

verrijkt

 

 

 

 

de kunstenaar

 

de kunstenaar heeft het grootste project, groter

            dan dat van filosoof en helemaal dan

            dat van de gespecialiseerde wetenschapper

            (misschien alleen vergelijkbaar met ware religie): 

zijn  terrein is de wereld totaal van, in ons

ervaren dat weerslaan

            waarachtig, toevluchtsoord

            even langzaam en stilstaand voelen

            dan zien, daarna weten

 

                                   (met dank aan david hockney en robert hughes)

 

 

 

gefeliciteerd!

 

hoe kan ik schrijven wat ik voel, als ik

jou met mijn handen, mond en buik

voeten, jou tegen mij aan

 

hoe kan ik vinden woorden voor dat

wat mij in een diep verstaan

raakt

 

hoe kan ik

wat kan ik

überhaupt

als het zich onttrekt aan alles wat dagelijks

de wisselwerking vult

vooral daarvoor taal

een sociale grammatica ontwikkeld heeft

 

aanraking van secondes minuten uren

weken en nu al jaren zijn we soms

en steeds weer samen

jarig!

 

toverspel

 

iets schilderen

betekent  vergeten wat

om te zien hoe

 

bezig zijnd verlies ik dadenbewustzijn:

werk onmiddellijk is

onbemiddeld

daardoor lijkt wat ontstaat nergens naar

maar later

 

verbluft: heb ik dat gemaakt?

en ik dacht dat

of: wie ben ik hoe dit gemaakt is

 

door  vergeten zien

via verliezen ontvangen

 

het blijft de hoogst haalbare wellevendheid:

niets organischer dan kunst

 

 

 

 

 


 

 

tegenstelling

 

alles wat ik maak lijkt kort daarna door

het volgende werk achterhaald te worden, anders dan

wat ik ervaar: steeds verrijkend nieuw

zich bouwend op en vanuit eerder

 

het ene een weerslag van het andere of

dezelfde weg in tweeën


 

 

 

of

 

of

projecteert de mens zich een god als ultieme

zijnstoestand: vrij van al het aardse, droom

van voor begin en na het einde

 

of

god als middel

om via een uitwendige autoriteit

meer controle over het ongrijpbare eigen bestaan te hebben

dat noemt men bidden

 

of

is die man ren

(hoezo ‘man’?)

de weerslag van een uitzonderlijke ervaring:

gewelddadig tegenover het ik

in een subliem drama

een weldadig pijnlijke eenwording

                                                           zie Schopenhauer


 

 

al jaren

 

al jaren ga ik eraan voorbij

vanmiddag weer,maar minder: ik zag

wat ik nooit in de stad gezien heb

als ik er een foto van zou maken

zou het landelijk ogen

zo verstild naast de catharijnebaan

waar ik eens

aan de andere kant van de weg

de bonte specht in een plataan zag

 

hoe onbekend het talloze malen gepasseerde

ongezien wat mij dagelijks omgeeft


 

 

menszijn

 

steeds is er een holte rond mijn bestaan

een gat in het centrum

een flinterdunne schim ‘ik’

daartussen

 

naarmate het beter gaat slaat de leegte

onerbarmelijker toe

 

meer bezit of beter leven betekent

minder wensen betekent

toenemende leegte

 

en

daardoor

wil ik mij elke dag even geïnspireerd weten

is als allesomvattend

vol – ledig

in een moment ben ik

is even aanwezig

 

zoals geschreven: het gaat

niet om geluk maar om éénwording


 

 

gevormd naar mijn beeld en gelijkenis

 

autobiografisch opgebouwde schimmen

hardnekkig vastgezet drijfzand onder het bestaan

deformeert mij

miskent jou

 

leven in gefantaseerd verleden

 

soms alles even anders, waarna direct de vraag:

‘wel terecht?’

(als het goed voelt tenminste)

 

‘mens durf te voelen’

écht is dieper is

eerlijker dan wat dat ons voorspiegelt

 

het heet inderdaad niet voor niets

’in jezelf geloven!’


 

 

voortdurend

 

steeds:

pas te mogen krijgen

als ik het verdiend heb

 

vaak bang te egocentrisch mijzelf voorop te stellen

dan tegengesteld te doen aan

wat mij eigen is

 

nauwelijks nog te weten

wat dat is

 

vanaf dat ik volwassen werd een lege kern te voelen

schoof er gedreven interesse tussen

wat me regelmatig inspireert

 

voortgedreven bezig om te bewijzen

 

jij vind anders in mij

ook daarom houd ik van je, jij luistert

zelfs als ik steeds mijn innerlijke armlastigheden herhaal

 

toch voel ik mij soms sterker, maar of

de leegte blijft

 

was jij maar mijn innerlijke stem!

            (en ik de jouwe!)


 

 

verslaafd Zijn 

 

ik ben verslaafd dus ik

voel dat ik leef, met steeds dat

pijn oplossend vermogen

dat moment van even bevrediging:

alles even goed

 

want zonder

alles slechts wat het is

ook ik

schiet tekort:

hoe daarmee te leven?

 

Voor mij ’s morgens mijn eerste kop koffie met een boek ongestoord door mijzelf lezen, nu Schopenhauer, die me mogelijk wel hiertoe geïnspireerd heeft.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

Steeds

 

een ander in mij duwt mij verdreven voort

 

altijd verder om wat is teniet te doen

want wat is

is onbevredigend

te lastig

 

maar waartoe zijn wij

 

als de verleidelijke vrouw op de motorkap van

de auto die wij niet bezitten

want als dit

dan dat

 

echter altijd

slechts mijzelf

 

leven is de voorstelling van wat ik voorstel

alles veranderend rond het punt

dat ik ben


 

 

1 mei - uitkering

 

strijd geleverd voor de achturige werkdag

die strijd dreigt we nu opnieuw

maar dan voor een minimum

want

slechts een samenraapsel aan deeltijdbaantjes

lijkt de ‘werk’gever ons na te laten

 

en meer nog aan de aandeelhouder

die de kwaliteit van het bedrijf bepaald in de hoogte van zijn uitkering

(deze als sociaal verantwoord geaccepteerd)

 

een bedrijf een economisch verantwoorde sociale dienst

 

maatschappelijk verantwoord ondernemen?
 

toeval?

 

Een zoon in Rotterdam

Herkenning van zo belangrijk

besef van alles steeds anders:

 

maken er ons weekend van: Turks hotel

alles betegeld

lampen die wij kitsch noemen

uitzicht richting gesloopt station

 

naderhand beseften we dat we op de vraag naar

wat we vandaag gingen doen (de receptionist)

een treffender antwoord hadden kunnen ge

jij zag in een tentoonstellingsagenda armenie

kunsthal kleden hutten kleden patronen

 

huisvesting en leven traditioneel daar

 

in de stad een week later besloten we

toch de bibliotheek samen in te gaan

nog meer kleden dik boek van taschen

achtergrond met divers gebruik van het kruis

internet bracht de volgende dag jouw exemplaar

bij ons thuis

 

over drie weken tunesie

wij en zij (naar karen blixen, out of africa)

 

wij willen regelen, zij

aanvaarden, wij

sturen, zij spelen in op

 

ik lees ‘out of africa’ karen blixen, 1914 – 1937

toen ervaren en geschreven

weinig blijkt er anders

organiseren uitte zich toen – ook – al

in reservaten

 

kennis doet beseffen

soms pijnlijk

hoe er weinig of niks veranderd

 

nog pijnlijker

politici die

vanuit trots op eigen land onder andere

voorspiegelen dat ze kunnen veranderen

oplossen

anders kunnen laten gebeuren

 

nog grotere schade aan hun taak

meer ongeloof in ‘hun’ systeem

de mens een dier dat denkt te kunnen veranderen…!


 

 

wetenloos

 

1

gebrek aan kennis leidt tot conclusies

kennis noopt tot uitstel

met volle ,lege handen van

niet weten

 

2

In dat ontheemd niet weten

besta ik

onzeker

jij biedt een kader

waarin ik mij thuis voel

 

3

een ieder

die denkt zeker te weten

wantrouw ik

 


 

 

 

onveranderd

 

zoals ik vroeger op een olivetti gedichten uittypte

een controleur kwam langs

meerdere mensen in de kamer

‘wie is de zieke?’

zoals toen typ ik nu op m’n laptop

want inmiddels heb ik

mede door de mij zo verfoeide aandelen

geld gekregen

mijn gedichten uit

toen in een  magazijn werkend

nu net bij de avondpost vandaan

zoveel is er niet verandert in al die jaren

maar wel op pijnlijke wijze wijzer geworden

messcherp hiaat dat door de tijd mij went tot menselijker besef

al het afstandelijke van een theorie is secundair bij eigen pijn

confronteert met eigen geestkracht

wat mij wel en niet teleurstelt

waarom moeten de dingen eigenlijk eenduidig zijn

dat is alleen een gedachteconcept

 

de shag is een sigaar geworden

jenever vandaag witte wijn, maar meestal rode

 

altijd weer fascinerend  om het innerlijk uitdrukken zo

in mooie letters beeld te zien worden

daar sta ik

geschreven

 

 

 

steeds

 

steeds

alsof ik tegen mijzelf aanduw

mij meer wil laten doen dan ik

eigenlijk wil

 

verschillende personen lijken aanwezig

dominantie dus hiërarchie

 

vaak lijk ik ondergeschikt aan

mijn autobiografisch gevormde willen


 

 

voorjaar  (2 mei 2008)

 

het jaar gaat weer open

de schuur herschikken om de tuinstoelen tevoorschijn te halen

buiten zon nieuwe weldadige warmte

boek pen potlood koffie

over een paar weken vakantie

waarvan ik nu de aanzet voel

herhalend patroon vol belofte

wakker geworden kom jij erbij zitten

de dag na die van de arbeid

(ik denk erover om lid te worden van een vakbond

Door het bizarre wat er met de arbeid gebeurt

als je alleen de uren maar hoeft te komen

dat de door aandeelhouders beheerste economie uitkomt)

 

mijn werk is mijn bestaan

onderhouden door parttime te werken in twee deeltijdbanen

 

de klimop groeit tussen het penningkruid

fossiel hout ligt ertussen

de wilde akelei begint te bloeien

in ons tuinhuisje een nieuwe grote spiegel opgehangen

(vrijmarkt)

 

volgens sommigen is ons leven interlokaal

tussen twee onbekende

ongekende

letterlijk ont – kende

ruimtes in

 

het mij met de paplepel ingebrachte christendom

heeft er zijn eigen vorm aan gegeven

 

iedere vorm is menselijk                                              

wat is

is dat dus niet

juist geloof zou dat moeten beamen

 

dat is een religieus voorjaar

de nieuwe mens die god laat gebeuren

dat spreekt mij aan!

in mijn wezen

 

geloof ik

a-theistisch

 

 

 

 

ik schrijf dus ik besta

 

ik schrijf dus ik besta, dat

wil zeggen een beeld van mijzelf is de gedachte

het gevoel dat ik noteer, wat

wil zeggen dat er iets in mij aanwezig

bezig is, zoals het gevoel met de inhoud

van deze gedachte: dat ik

besta, bijvoorbeeld omdat ik schrijf

 

 

 

 

realiteit

 

ik kan mij voorstellen dat in een geloof geen

bestaande dingen weergegeven mogen worden

geen beelden van wat is

 

het gevoel van iets pakken

tot mij nemen als iets er net echt uitziet

wat ik geschilderd heb

anders dan met een foto:

ik heb het gemaakt

denk ik

door wat ik heb nagedaan

 

alsof ik een hogere orde aantast

ik haar betovering mij

eigen maak

 

zoiets

 

eerder leek het alsof ik niet durfde

dus mislukte

nu enkel doen en vergeten

 

vergeten om te zien

om ontdekkend te weten

weten om te beseffen

 

kunst blijft een prachtige metafoor

voor waarlijk leven

 

 

 

 

herdenken

 

ik ben er allergisch voor

en schaam mij wat want

hoe belangrijk was het, ernstig is het

 

maar steeds denk ik en nu weet ik, door safranski:

‘sinds auschwitz meten we de vooruitgang van de cultuur af

aan de afstand, die zij heeft genomen tot de gruwelijke mogelijkheden

die zij in zich draagt’

zo kan ik herdenken, als eenieder zichzelf erin betrekt

anders slechts moralistische propaganda

want de ander moet iets

wat de spreker reeds achter zich heeft gelaten

denkt hij omdat hij zichzelf niet kent

 

alle moraliseer naar de ander is

ten behoeve van zichzelf

is propaganda

 

hij is fout!

 

 

 

 

(be)kennen

                                     

soms een uitvergroting

spiegeling

mijzelf:

 

hoe

 

verhoud ik mij daarmee

behalve dan te simpel

geërgerd

 

alsof ik mij vastgenageld voel

geklonken aan aspecten die ik niet wil ontmoeten

 

want anders is wenselijk

noodzakelijk om te voldoen

 

inderdaad

 

niet teleur willen stellen

voldoen

de schijn van behoudende zekerheid

gekropen in een verschuilen in een anders huid

verwerven om zelf niet te hoeven zijn

 

 

 

 

ideaal

 

iets lijkt

wat het niet betekent

want de ondergrond is

en vormt

 

ontwikkeling

geschiedenis

psychologie

 

dat is wat ik voor waar neem

achter wat ik zie:

als een schilderij van de werkelijkheid

af- en beschermend

 

nb

zo is ons huis als onze tuin een uitdrukking van

onze relatie

 

interesse is de tussenpositie van wie en wat mij gevormd heeft en

wat ik nu doe omdat het me van daaruit boeit

 

bizar

 

bizar is

dat dat wat met de paplepel ingegoten wordt

zich later aan kritiek lijkt te onttrekken

alsof onkenbare krachten zich tegen zullen keren

 

dus de rationaliserende mythevorming kronkelt zich

in tarzanconstructies om recht te praten wat

bij de eerste heldere gedachte god verdoemd krom is

 

alsof dat eng

de pap met terugwerkende kracht misselijk doet maken

bestaan ontgrondend

 

fascinatie voor het vreeswekkende

het ongrijpbare mysterie

ontkracht

 

er blijft geen andere plaats voor over

dan in wel openbarende

kerk en gevestigde vorm ontkrachtende kunst

 

 

 

 

poëzie

 

poëzie is waarnemen

en daaraan inhoud geven, een

gebeurtenis tot ervaring maken: alles is

in zijn ongrijpbaarheid

mystiek

 

groter idee sluipt zachtjes in de dingen

werelden vloeien in elkaar in

onuitdrukbare diepte, daar

waar de atheïstische dominee god ontwaart

pantheïsme maar alles één

 

geloof geen geloof maar maak mee

ieder schepper in zijn wereld

inspiratie de godskracht der aanwezigheid

pinsteren het feest van de kunstenaar-mens

 

 

 

 

werkelijkheid

 

ik schep mijn eigen werkelijkheid, want

zo ik doe krijg ik terug

 

dan kas een houding nuttig zijn

tenzij ik het ergens om doe

(subtiele nuance) dan

werkt het niet

 

wat is overigens hier het verband

tussen de woorden ‘werk’ en ‘werkelijkheid’?: is

dat wat zich voordoet het resultaat van

dat wat werkt (als de wil van schopenhauer?):

uitwerkt

 

 

 

 

voortgedreven

 

gedreven is

innerlijk moeten

 

vrijheid:

wakker worden en niets meer weten

van wat en hoe

            ontheemd in mijzelf

            dus snel een reconstructie van de

gekende vastheid van mijn bindingen

 

buiten tuin

op de stretcher

koffie boek ochtend vogels

het dak van deze volièrekamer vormt de hemel

 

van alles wat ik me realiseer

vrije dag tussen werkdagen

nog vier voor de vakantie

rondreis en verblijf

 

alles is een mengeling van elementen

nog beter is niet menselijk

hoewel gedreven bevliegers vaak anders beweren

geboeid door hun drijfveren bewijzen ze het tegendeel

 

 

 

 

herinnerend

 

soms lijkt het alsof ik meemaak om

herinneringen te creëren:

stemmend tot tevredenheid

daar waren we en

de altijd aanwezige onrust

onzekerheid ontbreekt

 

inspirerend in hun schoonheid

van ons samen

daar

 

 

 

 

 

09 05 2008

verschillen?

 

in de vragen komen we overeen

in de antwoorden  openbaren zich de verschillen

constructies die eerder versluieren dan onthullen

*uitgezonderd een geslaagde schepping

het stelt de vraag opnieuw

anders

 

 

 

 

 

missen

zozeer is het missen mij eigen dat ieder verlaten mijn

bestaan doet beven

elke kritisch wijzen naar mij ook die inhoud heeft,

 

zelfverzekerd onzeker, of

andersom

hoe dubbel kan ik het hebben. Ik weet

en weet niks, ik besta

en soms sluit ik mijzelf uit

voel

en wil een ander moment juist niets meemaken

 

altijd zoek ik de missing link tot wat mijn

krachtig wezen is

te vaak verduisterd in zelfverwijt

of egoarchitectuur

 

 

 

 

de klap

als ontheemd wakker worden is

de klap van de glasplaat als ik de computer

uitdoe

 

zoek samenhang in het

louter toeval

 

 

 

 

liefde

 

pijnlijk

zoals je de dingen

negatief naar jezelf weet te interpreteren

 

alsof elk tekortschieten

door jou veroorzaakt wordt, pijnlijk

zoals wij op elkaar lijken

en ook redenerend beter weten

beiden

 

maar denken doet

net zo min als weten

wonderen

wij wel

soms

naar elkaar

 

de mens kán de mens een zegen zijn!

 

 

 

 

gegeven (associatief)

 

wat ik weet

weet ik pas wanneer het

opgeroepen wordt

 

anders dan kennis die een lezing

over een onderwerp doet uitspreken

 

leren heb ik nooit mij eigen kunnen maken

ondanks grote nieuwsgierigheid

feiten zijn nietszeggend als zij mij

niets vertellen

of:

 

alleen zeggingskracht vestigt zich innerlijk

is onthouden

geeft een ingang naar waarheid

blijkt een belangwekkend gegeven

 

 

 

 

spiegelreceptoren

 

spannende films

waarin iemand iets aangedaan wordt kan ik vaak

niet aanzien: alsof ik daar voor mijn leven ren

 

mijn spiegelreceptoren staan

te scherp afgesteld

 

ik wil wel wegdromen maar met

de spanning van

een levensechte toets

 

want een glad schilderij leeft niet

het is een plaatje, maar geen reëel beeld:

stilgezette beweging

 

een stukje uit een enerverende film

zoals ik de dag ervaar

wil ik weergeven

 

 

 

 

kunst is

jezelf    * ontmoeten

            * tegenkomen

            * herkennen                                          10 05 2008

 

 

geregeld

structuur opzetten

ritme van bewegen

mensen als mechaniek afregelen

 

tot de fijnste radertandjes perfectionerend

 

waardoor elk

zandkorreltje ontregelend knarst

 

waarna zowel grote –

als kleine geest teleurgesteld                            11 05 2008

 

 

 12 05 2008

ik

op het moment dat mijn aandacht niet

op iets buiten mij is gericht, een doel gesteld,

mij afleidt, mij in functie gesteld weet van

mijn ik verstrooit

voel ik mij slechts aan mijzelf overgeleverd

 

voel ik mij:

vermoeid

tekort schietend vanwege

onvermogen

herinnering

schuld

leeg

onbestemd oneindig

onbepaald

bepaald angstwekkend

 

vrij?

 

 

 

 

inhoud (en verveling)

een symbool neer willen zetten

dit zegt het

 

in taal

een beeld, alles vorm

begrensd

 

iedere dag een aantekening, een

verhelderende gedachte

betekenis

 

gebrek daaraan vormt verveling

onderliggende laag, steeds op de loer

lege tijd

nietsheid

 

de mens wil daaraan tegengesteld

dé betekenis vinden, dus

symboliek

systemen als godsdienst

parallel werelden

(wetenschap?)

om het te

pakken

te begrijpen, vastnemen

zekerheid einde

wetend hoe

 

 

iedereen een instrument van Hét

Hét vertelt, stuurt aan

geeft geen betekenis, want

wat heeft zelf nadenken voor zin

wel verwacht Hét attente reflectie, zodat

Hét zo goed mogelijk functioneert

Hét wil enkel diepgang waar Hét

zichzelf bevestigt

vergt slachtoffers die zich winnaars wanen

meelopers

die zelfwerkzaam zijn

een productieve moraal als norm

 

maar ethiek en diepgang verstopt in de

maatschappelijke marges van

individueel verkokerde kunst

en leegstromende kerk

 

 

 

 

zelfwerkzaam

 

ik lees en noteer:

aantekeningen

 

zie voor me hoe ik vroeger

thuis, eigen leerboek nederlands

(waarin hans andreus: een boom

is een bruiloft)

voor mezelf met mijn moeder daarin

mee bezig was

voel

hoe het voelde

gedreven

intens

hoe serieus ik was

mijn best doend om netjes te schrijven

en ben

nog steeds

 

alleen niet in een opgelegde structuur

school: stageperiode door diverse onderwijstypes

in neerwaartse richting

 

en hier zit ik dan, met

wat dat mij heeft opgeleverd:

vleesgeworden zelfwerkzaamheid

autodidact uit eigenwijs onvermogen

 

zo doorleef ik mijn verleden

nu

mijn nostalgie is nieuwsgierigheid

ik had ook journalist willen worden

            een lagere schoolexcursie bij een tewaterlating

            bracht mij tot het maken van notities in een

            aantekenboekje, het stellen van vragen aan aanwezigen

wil aan de rand van de stad wonen

zoals ik uit mijn zolderkamer keek

 

gevormd door mijn verleden

proberend mijn nu te verstaan

 

twee tegengestelde jeugdliefdes

mondriaan en escher, beiden

achter de zichtbare werkelijkheid willen kijken

net als mijn vroegere fascinatie voor

magisch- of metarealisme

 

maar ook geraakt door de bonte kleurrijke expressie van

cobra – karel appel – wat ik nu

mijzelf verrassend

weer bij mijzelf tegen kom

 

en onrust als het stil is

’s avonds met een glas wijn

sigaar

alsof alles mij ontglipt

ik in een beangstigd niets achterblijf

 

woorden voor een continuüm van

ouder worden

 

 

 

 

alles

 

alsof alles veranderd en

veranderd is, maar alles ook onveranderd

blijvend is, alsof het beeld, dat ik schep

steeds meer op dat onveranderlijke gaat lijken

nu

met dat massieve grote, krachtige rood

alles vaag op het kleine prille takje na

wie

ik niet!

had dat van mij gedacht!                                                          05 2008

 

 

 

uitzicht

 

de remedie is uitzien naar

alleen een onvrede tot verder

stelt de mens gerust

een goede toon herhaalt zich uiteindelijk bijna

onopgemerkt

in tegenstelling tot een valse

 

stilstaande wil verveelt zich door zichzelf

bij gebrek aan een afwisseling in op weg

(zoals in de schijnbaarheid van een heilsgodsdienst)                   05 2008

 

 

 

 

 

 

 

bestaan

 

steeds regelen

besturen

mijn kwetsbaarheid vermijdend

verveling zo ontziend

hoe pijnlijk dun de laag die dat bedekt

 

hoe vult het leven zich

met het glaceren van gemis

 

zelfs als het goed is

 

dramatisch? zo klinkt het, maar dan ontbrak mij de energie en motivatie om dit op te schrijven, dan schreef en las ik niets, dacht niets, was niet constructief zoekend aanwezig, wat natuurlijk ook weer de vermijding van verveling is… ik ontwikkel mijzelf tot dat zelfbesef: vijf en veertig bewuste jaren overziend, leven soms een pijnlijke ontdekkingstocht, ongeacht de omstandigheden direct naast mij.

 

 

 

 

alles en ik

 

alles is alsof

even antwoord in een tijdelijk tevreden

in tegenstelling tot wat het is

 

vormen constituerend

of verwerpend doorrazend

naar het ultieme

de ontgrensde romanticus

 

‘ík’                               16 05 2008

 

 

 

wat het niet is

 

wat het niet is

moet het zijn

dag voor de vakantie naar ons onbekend tunesie

interesse de motivatie voor onze keuze

fascinerend de oriëntaalse vormen

rijkdom binnen de begrenzing van hun grammatica

 

wij tot grenzeloos abstraheren gebracht

in vormloos wetend wezen                                17 05 2008

 

 

 

 

 

de week ervoor

 

bijna een week vakantie

voor de vakantie, dagen reigen zich

betekenisvol aaneen

terwijl er niets noemenswaardigs gebeurt

anders dan dat ik bij mijzelf signaleer

veel meemakend

en er gebeurt niets                                            17 05 2008

 

 

 

 

 

vaders en zonen

(vpro eerste aflevering hugo borst)

 

1. hij

 

gevoel ontregelt

stuit me uit voorspelbaar

alles onverwacht en anders

overgave aan ongrijpbaar en onbepaald

schiet mijzelf uit handen

hij

die geregeld beheersen wil

 

2.  elkaar vreemd

 

herinnering   

samenkomst   

toneelspel  

rollen voorgesteld

bang

voor de vraag

mijn vader te spelen:

 

angst voor de confrontatie

verlamming  vanwege verdriet:

 

tranen door het missen

woede

om wat hij niet was

 

wij waren

zijn elkaar onbekend

 

3. ik ben

 

ik schrijf dus

ik ben. het laatste houvast als veel

uit mijn vingers glipt

rust van het vaststellen

vastleggen

beseffen

het ontrafelen hoe

mijn bestaan te vertalen:

onzeker zelfvertrouwen

 

 

 

 

(af)stemming

 

ochtend voor vertrek

zomervakantie in het voorjaar vaak na eerste dagen

prille zomerwarmte

 

nieuw is slechts even

daarna kleurt herinnering mee

souvenir van wat ons eerder

 

toch weer anders zoals mijn piano steeds weer

anders klinkt:

(af)stemming

 

 

 

 

 


 

 

VAKANTIE TUNESIE 2008

 

reisleider walid

 

ik denk op zijn arabisch

en twijfel op z’n hollands:

kultureel  (letterlijk)

dubbelzinnig

 

dat tot beroep verheven

 

 

 

 

strand

 

overal spreekt de laagste klasse van de plaatselijke middenstand

ons op vriendschapsniveau aan:

hello my friend,

where do you come from?

special price

hoeveel geef je hiervoor?

vergetend dat je er mogelijk ook geen behoefte aan kunt hebben

 

alsof de prijs de motivatie tot aankoop is

 

schaamte ook om die

voor ons onbetekenende

ene dinar die

ongebruikt

in onze zak blijft zitten

 

later

ik zit op het strand

okee, drie dinar voor twee bananen

 

ze smaken

 

 

 

 

foto op zijn kant

 

ik houd van twijfelmomenten, ogenblikken

waarin de onmiddellijkheid van de dingen

voor zichzelf spreken en ik moet zoeken naar

hoe het ook alweer voor mij was

 

wat voor mij de betekenis was

het voor mij betekende

 

er is even slechts

wat er is

 

net als ’s morgens

wakker worden en even niet weten waar je bent

hoe en

waarom

 

een foto op zijn kop zien

stadsgezicht doet zich voor als

een berglandschap

 

 

 

 

vrij

 

ik wil de foto op zijn zijkant maken

beeld, dat ontregelt

eventjes herschept tot zijn ware

een andere vorm

 

zonder betekenis

vrij

 

het grijpbare schuift weg tot

buiten bereik tot

andere verbanden tot

een kryptografisch beeld

 

(mijn supergroothoek doet wonderen met de ruimte

en de vorm daarbinnen)

 

 

 

 

vrijheid (opnieuw)

 

vrijheid is grenzen niet meer

mee – maken

daarmee is echter de ruimte leeg

vraagt om vulling:

geboeidheid

gedrevenheid, nastreven

van een wens

 

vrijheid is

wat ik ben?

ruimte?

 

zoveel mogelijjk onbemiddeld

is direct noteren

associëren

 

soms gaat het vanzelf in mijn hoofd verder

 

ik doe niets

en er gebeurt van alles

 

 

 

 

en ook over vrijheid

 

ik hoor nog al eens de reactie

dat de hemel saai moet zijn:

niets te lachen

niets te wensen, niets

boeit

alles is in rust en orde

harmonie, evenwicht

dat nergens toe aanzet

onvoorstelbaar

inderdaad

niets meer te moeten

niets meer te hoeven

te willen

 

niets meer

alleen maar zijn

is toch pas vrij!

 

 

 

 

naar de omstandigheden

 

omstandigheden bepalen

welk deel van mijzelf ik uit

 

in een wederzijds aanwezig

zijn

wordt mijn relatie tot buiten gevormd

 

onze verhouding is specifiek

 

 

 

 

niets vreemds is ons menselijk

 

verbaal aftasten

sociaal inschatten

hoop op wederzijdse bevestiging, om bij

 

onderscheid de woordenstrijd aan te gaan

 

behoefte om individuele eigenheid te beschermen

behoefte de eigenheid te herkennen in een ander

noodzaak zich ook opgenomen te voelen

 

genuanceerd complex wezen

 

ga daar maar fatsoenlijk mee om

 

mijn inburgeringscursus lijkt soms tekort te schieten

 

 

 

 

er zijn, er is

 

er zijn er

die er een tv-uitzending over maken

er zijn anderen

die daar zendtijd voor uittrekken

er zijn er, die ernaar kijken

nog anderen spreken erover

 

er is er één

die dat verbaasd opschrijft

 

 

 

 

carl

 

de humor was herkenbaar

denken liep behoorlijk uiteen

slechts een klein deel van

zijn achtergrond als mens aangestipt

terwijl daar de overeenkomendheid ligt

 

 

 

 

tijd (drie keer uniek)

 

het eenmalige is sterk in zijn uniekheid

herhaling laat de kracht van het gebeuren afnemen

 

de dagen krijgen een herkenbaar patroon

daarna de jaren

misschien zelfs het leven

 

zo tegen dit tijdsbesef

om drie keer het unieke mee te maken

van een geboorte

 

 

 

 

vrienden

 

vrienden maken? Loop hier rond en

ze bieden zich bij bosjes aan:

‘hello my friend

where do you come from?’

 

hyves wordt kinderspel!

 

I make you a good price!

 

waarmee wordt veronderstelt dat

dat dat het enige argument  

om te kopen hoeft te zijn

 

 

kracht (fuga)

 

kracht die ik voel

als ik iets tot het scherpte punt

uit weet te drukken

schept een zelfde opbouwende energie

elders

 

die ik wil laten voelen

 

alsof letargie doorbroken wordt

inspiratie

door wat de geest vermag

 

twijfel en zelfgenoegzaamheid voorbij

simpel voelen

dat ik ben:

 

geestkracht inspireert

 

als de trapsgewijs toenemende vitaliteit

van bachs  fuga

klimmende dynamiek tot

veellijnige ontlading van

gecompliceerd leven

 

het leven is een fuga

thema dat wentelt en keert

 

in diverse stemmen en stemmingen

ben ik steeds weer min of meer

aanwezig

 

 

 

 

geen volk als

 

er is geen volk ter wereld

dat zo sterk zijn eigen identiteit wil ontkennen

als de toerist

 

als de burgerlijke burger wil hij steeds

laten zien, dat

hij

anders is

 

(de nederlander komt er

ondanks het recente ‘ton’ syndroom

in de buurt)

 

 

 

 

training

 

lopen door de medina is een

assertiviteitstraining tussen zelfgenoegzame vrienden

enkel eenzijdig

namelijk verkoopgericht

 

prijs als aankoopargument

 

doen een beroep op onze beleefdheid

of:

ik doe een beroep op de mijne

in de hoop ze zo van mij af te schudden

wat niet werkt

 

arrogantie wordt productief

neem die houding aan

spiegel hun in mij

 

wij scheppen onze werkelijkheid met

en door elkaar

 

 

 

orgel  bach

 

is thuiskomen

een diep bronbestaand aangesproken

 

van twee vingers

toenemende registers

tot er een heel orgel over me heen

lijkt te donderen

 

geconstrueerde dimensies tot

uiterst gevoelsdiepe ervaring

 

niet alleen is het god

maar ook ik

die bach zeer dankbaar mag zijn

 

 

 

 

hoe ik er niet was

 

vaak heb ik heimwee naar waar ik anders was

dan dat ik denk terug te zien op de foto’s

of in mijn geheugen

 

heimwee naar hoe ik er

niet was

 

terugverlangen naar

hoe ik niet kan bestaan

 

een imaginair verlangen

 

en ik moet denken  aan hoe ik

in vakanties vroeger

aan het kanaal

in mijzelf verzonken

verdiept

vervuld van een ongekend gemis

 

etcetra

 

 

 

 

zeggingskracht

 

woorden hebben vaak een zeggingskracht

die ik het beeld

zo

niet mee kan geven

 

toch

soms

vanuit de dramatiek wat zich met weinig licht geschreven

vastlegt

 

 

 

 

nog even alleen

 

jij vraagt of ik het niet ongezellig vind

als jij al naar bed gaat

ook mijn eerdere voornemen

 

en ik merk vervolgens dat

als jij in bed ligt ik nog even opblijf

in tegenstelling tot wat ik dacht te willen

 

op mijzelf

zie ik de wereld nog even aan

en noteer

 

als een reisverslag

all-in op reis

want met jou

 

 

 

 

ik lees

alle negenentwintig leeuwen van hokusai bekijken

(nooteboom) en voel een geweldige

weerspannigheid

wat ik pas als ik dit overtyp zo kan benoemen

eerst was het gevoel

dus ik

woordeloos

(nu

achter de lap top op de tafel

overdekt met een kleed uit monastir

- dat de kast bij de tafel betrekt

door daarin een glasplaat mede te bedekken -

dat we kochten omdat we kwamen bij een groot statig huis waar ik de

binnenplaats moest zien. daar

was de werkplaats waar ze dit vervaardigden en verkochten)

 

iets belet mij

mij aan het kijken te geven

 

geven geeft de angst dat mijn grondvlak

wegschuift

nemen maakt zeker

concludeer ik dan

 

 

 

 

werelden

 

stille slapjes vormgegeven zwemvijver

liggend en drijvend de daar niet meer samenlevende

bruinbakkende recreanten van ons sociaal samenlevingscontract

 

hoeveel ‘re’ moet ieder mens plaatsen voor zijn

creëren

of eigenlijk (als ik dit overlees)

kan en zo ja wanneer mag dat ‘re’

in welk kapitaal dan ook

eigenlijk wel weggelaten worden

 

en ik

eerste koffie van deze ochtend

die altijd het lekkerst is, wat lezen

schrijven

mijn leven op dit moment all in

 

scheiding: strand

hevige kracht of verstilt klotsen

zichzelf eindeloos hervinden in

eindeloosheid

projectievlak voor de romantische mens

hermaak mijzelf in zijn tegengestelde en noteer

 

restauratie op het station ‘vakantie’

 

 

 

 

of

 

een houding of niets

weinig woorden nodig om wat ik voel

weer te geven

 

 

 

 

markt haarlem

 

markt

middelpunt van wat zich met mij deelde waardoor

ik werd zo ik ben

 

bij het stadhuis om de hoek

de onveranderende grootse treurbeuk voor de bibliotheek

waar ik boeken met veelbelovende titels haalde om

mijn mij uitlokkende nieuwsgierigheid te voeden

 

en geboeid door de historische entourage van

kunst de wetenschap

zoals om de hoek bij de waag

het teijlers museum: fossielen

instrumenten schilderijen boeken

italiaanse tekeningen achter gordijntjes

soms openlatend voor de bezoeker na mij

met de uitbreiding van henket één van de weinige wijzigingen

museaal museum

zoals die hele omgeving voor mij

bakenesser gracht en kerk

het aartsbisschoppelijk museum opgegaan in

utrechts catharijne convent

 

met zijn rug

als een groots rendier

standvastig verheven boven de stad

prachtig vanuit de trein op de brug over het spaarne                                              

innerlijk gevuld door christiaan mullers bach

zoals het mijne van toen af

als een fuga

vanuit de vijf vingers aan één hand tot de complexiteit van een

veelstemmig bewegend weefsel dat als mij beslist bestaat

zich extatisch ontlaadt

en toch steeds weer een andere kant op moet zoeken

om daarna weer op zijn uitgangspunt terug te komen

de aangrenzende markt

 

halverwege naar mijn uiteindelijk eindelijk definitieve einde van

de middelbare schooltijd

stageperiode door diverse schooltypes in neerwaartse richting

waar ik mijn mavodiploma ontving met de woorden

‘het is schandalig afgerond!’

tussen markt en wat nu het novacollege schijnt te moeten heten

was en is boekhandel de vries

ik had mijn eigen instelling om mijn

niet opgelegde kennisverwerving te voeden

zonder de plichtpleging

waaraan mijn geheugen weigerde te voldoen

 

achter het bureau (en hoofd) van de directeur de

architectonische boekbanden van

‘de schoonheid van ons land’ waarvan er

een aantal nu ook in mijn boekenkast staan

prachtige foto’s van onder andere van cas oorthuijs

de wereld zoals hij zich toen aan sommigen voordeed

of voor moest doen

 

gekleurd door liefdes

en geen liefde meer

jij onverwacht ongekende tonen toevoegend

onze aftastende onzekerheidsrelatie tot al wat bestaat

wederzijds herkennend met

pannenkoek koffie een pilsje misschien

zon buiten en binnen zittend

veel woorden

achter de gevel van brinkman

een nieuw innerlijk

ook in mij iets ver

of hernieuwend

 

intro tot strand of ouderlijk huis

mijn jongste omgeving het oudst

opnieuw beziend door liefdesogen

ik voelde me bijzonder want

daartoe waard gevonden

 

de vlees- en vishal

ik blijf ze door elkaar halen

tentoonstellingen van moderne kunst

nooit vergeten het prachtig paars ogende schilderij

links achter in de vishal

zogenaamd magisch realistisch

alsof de realiteit een dergelijke toevoeging behoeft

of metarealistisch

alsof er iets is wat niet symbolisch gekleurd

doorverwijst

dus concludeerde ik

iedere naam van een kunststroming gaat uiteindelijk

in bepaalde mate over alles

wat zich kunst kan noemen

 

maar dat schilderij is me magisch bijgebleven

en nog kom ik daar regelmatig

redenen houden hun geldigheid als ze wezenlijk zijn

en kunnen blijven

zoals door onbekende onbegrijpelijke vormen verrast te worden

zo ook bij moderne orgelklanken in de bavo

één jaar via improvisatie op grafische vormpjes

binnen een ovaal samengebracht

 

een nieuwe onverkende wereld

die ik eenmaal op kamers ervoer

tijdens elektronische concerten in utrechts geertekerk

 

spaarne

historische bestaansvoorwaarde

levensader waarlangs ik geschiedenis als

ook een andere werkelijkheid tot mij nam waar

een echte schilder woonde waar het huis naar rook

poppe damave schilderend in marokka

gefinancierd door kopers met eerste keus

zijn overlijden haalde de nrc

 

deze ruimte

waar plannenmakers hun hoofd over braken

voor mij de ruimte in het centrum

vanwaaruit ik voor een wezenlijk deel besta

historisch mijn geschiedenis

en waarop dat voortbouwt

 

als de ziel van een stad

plein betekent ruimte

daarbij stilstaan

wij blijven er komen

samen

met ons eigen contact tot onszelf

en tot elkaar

 

 

 

reis zonder terug

 

nacht ergens blijven schakelt

twee dagen aan elkaar is

heel even wonen  op die plaats

 

donker en weer licht zien worden

 

de meerwaarde van twee keer een enkele reis in

plaats van retour

 

met jou ga ik ook voor een reis zonder terug

 

 

 

 

 

op reis

 

hal als een foyer

rode wijn alleen hier (in hotels) te krijgen

(en in één supermarkt in de plaats zelf

maar niet op vrijdag)

 

geluid gelieerd met vakantievierend verblijf

hard boek gedachtes

 

filosofieën over gedachtes

cultuur

 

lees nooteboom in tailand:

onze cultuur brengt ons nieuwsgierig

naar zo’n andere vorm van

voorwaardes tot bestaan

 

het zijn daar is een uitdrukking

van ons bestaan hier

 

alleen hier had ik niet de rust te blijven zitten

jouw blauwe verschijning bliksemafleider

voor mijn innerlijke onrust

wederzijdsheid die mij mee laat maken

 

onze eigen

wat wil zeggen

andere vormen voorzien van

afzonderlijk condities om voort te bestaan

 

 

 

 

eigenlijk

 

eigenlijk is vakantie houden moeilijk

moeilijker dan dagelijks leven

niets moeten

nauwelijks iets hoeven

 

persoonlijk geïnstitutionaliseerde wil valt weg

drijfveer tot ‘gewoon’

het moment laten spreken

integer naar jezelf

 

‘freedom is not just a word but a way of living’

staat er op de brede borst van een oost-europese vakantieganger

je moest eens weten

dacht ik

 

tenzij ik het weer eens te ver zoek

 

 

 

 

museum dar- essid

 

het mooiste museum is

een woonhuis

 

wat ik daar zie is de

met het leven verbonden gewaarwording van

wat daar aanwezig is

alsof ik even bij iemand te gast ben

 

niet abstract formeel als een museum

anoniem gemaakt om onbevangen te presenteren

 

met mijn jongste zoon  naar het wereldmuseum rotterdam

kamertjes van huizen uit diverse landen en culturen

graveerde een indruk in me

 

even leven ontmoetend

dat wil zeggen zijn weerslag

zoals een goed kunstwerk moet zijn

 

 

 

vandaag rustige zee

 

weer ochtend

weer zon

tandenpoetsen bad boek thee

‘voorbije passages‘, nooteboom

het bestaande bestaat slechts

omdat het in onze ogen bestaat

bestaat slechts

als wij het een naam gegeven hebben

wij: gedetermineerd tot (ook)

zo’n vorm van mee – maken

 

slechts de wereld die wij maken bestaat

wij zijn de schepper van wat voor ons is

bestaanbaar is

zo zijn wij een dier gelijk maar

wetend (als we willen)

 

tandenpoetsen bad boek thee

het resoneert in me tot

in alles

echoot mijn wereldbeeld

 

rondreis

op de helft van hier

zon op mijn lijf

vandaag rustige zee

 

vandaag rustige zee

 

 

 

 

universeel subjectief

 

hoe persoonlijker

subjectiever

hoe universeler

 

dieper gravend betekent

meer overeenkomend

 

uiteindelijk zijn het alleen schillen

die verschillen

 

 

 

 

gezichtshoek

 

gezichtshoek

houding bepaalt het kijken

 

realiteit weergeven betekent

al het weten voorbij om

alleen maar te kijken

dan te zien

dat afbeelden

 

mijn individu voorbij

 

 

 

 

afleiding

 

iedere activiteit is

een afleiding van mijzelf

 

anders de confrontatie van

wat ik mij voorstel met

wat ik inhoud

 

ik heb heel veel activiteit nodig

in die beweging moet

een mij uitdagende spanning zitten

 

poort tot iets nieuws

ambitie tot een vergrotend

 

‘ik’

 

 

 

scheuren

 

er zijn ideeën

voorstellingen met slechts onberedeneerbare grond

enkel de vroegere verhalen voeden ze

 

zoals over de oorlog en ik mij probeerde in te beelden

hoe ik in een oorlog zou zijn

of

god als de alles sturende alom

aanwezige al

wetende macht

tegenkracht voor mijn wil

(als mijn vader)

 

tot bijna onwrikbare ideeën gestolde emoties

scheuren in het draagvlak van bestaan

 

 

 

 

strandtafereel

 

onder haar hoofddoek de mobiele telefoon waarmee

ze haar in zee zwemmende vriend

fotografeerd

 

 

 

 

als foto’s

 

als foto’s zie ik mijn gedichten

één voor één elkaar opvolgen

neerslag van ervaren

vaststellingen door wat ik ervoer

aftastingen van wat ik voelde

 

 

 

 

opgewekt

 

ik lees

‘ik werd opgewekt’ (paul theroux reizend rond

de middellandse zee) en vroeg mij af

hoe wordt hij wakker

ik dacht

zo wil ik ieder ochtend de dag beginnen!

 

 

 

 

alles al (onvrede)

 

als alles al verkregen is

stuit het verlangen op zichzelf

blijft ongeremd want

zonder doel over

 

vreet nu niet meer om

maar aan de mens

leeg

 

onvrede vanwege teveel

geen gemis dat doelgericht

kanaliseert

gemis

teleurstelling van de

oningeloste belofte van rijkdom

maakt armer dan

niets te hebben

 

 

 

 

twee vormen van eindeloos (tunesië)

 

twee vormen van eindeloos

 

beide golvend door wind

allebei kennen hun scheepsvorm

drijvend of op vier benen

soms als karavaan voortgaand

 

overdrijven doen de wolken meer boven blauw

dan over geel

 

een olijfboom standvastig

een eiland

 

 

 

 

volwassen

 

 

niets bracht

wat was verwacht

 

niets bracht iets

 

alle iets blijkt niets

als het zonder inhoud is

door aandacht verkregen

 

 

 

 

volwassen en naïef

 

vroeger dacht ik dat ouderen

professioneel volwassen waren

dat wil zeggen

zich volgens hun normen

serieus en

zonder interrumperende gevoelens

zich van hun taak kwijtend

 

nu weet ik dat het anders is

maar om als ideaal te hebben om niet zo

wat wil zeggen volwassen te willen worden

lijkt me ook weer erg naïef

 

 

 

 

middenmaand

 

middellandse zee

binnenzee, ik lees de vergelijking met

de atlantische oceaan

 

iets lezen doet me soms beseffen

vaak kon ik het ook makkelijk zelf bedenken

 

‘middellandse’

of middeleeuwen

wie geeft wat uit welk gezichtspunt haar naam

 

tussen poolkap koude en evenaar hitte als

aardse gouden snede

aangename verhouding om in te bestaan

 

zoals wij vakantie vieren

in onze middenmaand

 

 

 

 

verlangen

 

schrijven is

een correspondentie met mijzelf

vaak vanuit een afvragen waarom

naar het antwoord tastend in mijzelf

 

zo vraag ik mij af

waarom ik in mijn herinnering het zo anders zie

dan dat ik het beleefde

geromantiseerd tot een vorm van vakantierust

die ik niet werkelijk kan beleven

 

terugverlangen

naar wat niet was

 

ver verlangen

van de romantische mens

die zijn eigen onbestaanbare wereld wil scheppen

om zich veilig op te grondvesten

 

 

 

 

verschijnsels

 

alles is zien als

 

onbelangrijk wat gebeurt maar

hoe het verschijnt

 

doet zich niet voor aan

maar in mij

 

alles een verschijnsel

 

 

 

 

schrijven

 

schrijven is mijzelf realiseren

laten weten

breng iets van mijzelf

tot mijzelf

 

geeft me

weer een deeltje

van wat ik ben

 

 

 

 

dinsdag drie zes

 

ochtend

zonsopgang

camera – foto’s

spiegeling, ik camera zon

zee, blauwe lucht

jij, nog hopelijk rustig slapend

bad

boek van de reis rond de middellandse zee

paul theroux de

zuilen van hercules waarachter

waarvoor wij

aan de zuidkust waar hij verder naar beneden duikt

middenin, thee

jouw wakker worden

ontbijt

op weg:

mahdia per trein

 

 

 

 

de deur van de wasmachine

 

ik lees

hoor een vliegtuig

houd mijn hand voor de zon om hem

te zien, jij binnen bezig

een geluid als het sluiten van

de deur van de wasmachine in onze keuken

even thuis in de tuin

dezelfde plaats in verhouding tot binnen

balkon sousse tunesië vakantie

nog een kleine week voor dat geluid

weer werkelijk aanwezig is

 

 

 

 

hier en straks (de mens een onvrije paradox)

 

in plaats van hier en nu

hier en straks

bepaald wat komt

hoe het nu zich aan mij voordoet

 

straks gaan we weg dus kan ik nu rustig lezen

en zou ik dat willen blijven doen wat anders is

als ik alle tijd heb

want dan ben ik te onrustig omdat

alles open ligt

 

grenzeloos

 

grenzeloosheid lijkt mij soms aangeboren altijd

verdere meer

 

voor het gemis steeds weer een

tijdelijke

vorm gevonden

als een verwachtingsvol geloof

gedreven geboeid

ingevuld met de schijn mijzelf zo te

vervullen

 

tomeloos wil ik er alles uithalen

wil mijzelf

wil ervarend mijzelf

verrassen

verbazen en iedere keer als dat gebeurt

 

wil ik dat weer snel herhalen

 

 

 

 

 

grenzeloos

 

wat is de bron voor

mijn menselijk gemis

opvoeding, sociaal aanpassen, het

zijn op zich

 

alles wat wezenlijk is blijft gissen

 

maar blijven proberen het te verbinden met

beeld, taal, tekens

godsdienst denkt zich een afdoend

een pasklaar antwoord

 

heimwee?

 

jij drijft met mij mee in

wederzijds herkennen

en onderschrijft dit

als je dit leest

 

 

 

zoeken weten

 

een toerist vind wat hij weet

een reiziger weet

dat hij zoekt

de spanning van dichterbij komen drijft hem

als een kunstenaar

 

in wezen zijn ze dezelfde

 

als de tegenstelling mat de ambachtsman

in rust wetend wat hij doet

compleet in zichzelf

alles steeds afgerond

 

de moderne mens geeft beiden

wetend is hij onwetend

wat hij vaak iet wil weten

maar de eenvoud van traditie of groot

hem in het verband plaatsend verhaal

heeft afgedaan

 

de duistere spelonken van het menszijn worden

zonder erbarmen geopenbaard

 

slechts steeds pogen blijft over

zichzelf moeten hervonden

 

krabbelend moet hij weer zwemmen leren

 

 

 

 

einder

 

aan de einder van de zee doemt

als wit stipje in de zon

een schip op

 

wat me doet denken aan andere keren op het strand in

kos, rhodos, onze eerste vakantie op kreta maar zelden zoveel

steen om ons heen, wat wil zeggen

zo weinig – wandel  -  natuur

 

de balkonbak van onze kamer is tekenend voor deze

schaarste: armetierig probeert een enkele geranium

en nog wat anders, dat ik niet ken

zich te handhaven. droge aarde

olijfbomen idem

in lange rijen voor me uit en

zijwaarts. we zagen het uit bus en trein

wandelen is het geen land voor

 

we legden grote afstanden af en

zagen wonderbaarlijke diverse uitingenculturele mixture

vanaf ver voor de romeinen

en zij ook prominent aanwezig geweest

tot nu, na het franse protectoraat. wie

beschermde wie?

 

berbers, osmaans turks, andalusisch islamitisch

toen ze uit die spaanse streek verdreven werden

eigen interessante mixture, die ze hier creëerden

 

onze horizon voor drie weken

wij verrijken ons aan deze diversiteit

en aan elkaar

 

einderloos

als we onderogen zien

 

als wij elkaar in de ogen zien

 

 

 

 

thuiskomen

 

en als ik straks thuiskom

vertaald mijn willen zich weer in moeten

 

emotionele huishouding is in ons samenzijn

in orde gekomen

en andere kanten krijgen dan hun kanns om

op te spelen

bestaansbasis begint doelgericht

weer prestaties te vragen

 

bij jou kan ik thuiskomen waar

willen weg valt

 

thuiskomen betekent

stil kunnen blijven staan

 

maar ‘iets’ houdt mij staande

ervan af

 

 

 

 

rijk en anders

 

vakantie van lezen en schrijven

naast het vele, wat we hebben gezien

inspiratie tot het realiseren

hope dingen mogelijk

plaats vinden

en veel weer tegengesteld

aan bedacht

 

elke beslissing een gemotiveerd gokken

de belangrijke keuze of

gebruik maken van de intelligentie van intuitief

 

de veronderstelling van het

voorspellend verwachten vaak anders dan

zoveel minder bewust

gevoeld

 

uiteindelijk de inhoud rijk

weer anders dan gedacht

 

 

 

 

mens zijn

 

er is een punt dat

het geplande willen zijn kracht

verliest

leegloopt tot

ontvankelijkheid voor een wezenlijker laag met

de openbaring van de wens die daar leeft

 

waar

een stap meer ruimte geeft

een stap meer vrijheid biedt

een stap meer mijzelf doet volgen

een stap meer menszijn betekent

 

nb: je kunr geen schakelaar omzetten. dit

besef doet het wel

 

 

 

 

 

keus

 

alles wat ik meenam

iedere keus is

een uitgesproken verwachting

 

 

 

 

vakantie

 

vakantie houden is ook

een reizen in mijzelf

 

andere omstandigheden noodzaken

tot een anders met mezelf omgaan

 

ontwricht het gewone tot

gevangen of vrij om

de tijd te besteden

 

 

 

 

hoeveel waardig

 

het buitenbeeld tegengesteld aan

binnen

zelfbewustzijn paart zich aan

binnen ingrijpende onzekerheid

tekortschieten aan zelfopgelegd waardensysteem

minderwaardig ik vindend

 

ieder goed moment wordt af-

in plaats van bijgeschreven

nooit genoeg voor onszelf en

denken dat de ander dat ook zo ziet

 

wat dikwijls tegengesteld is

 

nb

1 de compensatie van overdreven zeker opstellen

2 leg vast druk uit

schep een buitenbeeld van binnen door

op mijzelf van buitenaf

in te zoomen

3 alle faalmomenten blijven genadeloos de herinnering kleuren

 

 

 

 

godsdienst

 

aanbeden wordt de god van het genot

te weten de zon

 

tenminste welk genot

en voor wie

 

de verkregen kleur bepaald de mate van overgave

evenals de hoeveelheid blootgestelde huid

 

 

 

 

zelfbeeld

 

als je zo zou zijn zoals

je denkt dat je bent dan

zaten wij hier niet

 

en omgekeerd

ik

idem

 

blijkbaar vormen we een fundament

voor ons beiden!

 

 

 

 

complementair

 

toen je uit bed kwam had je een witte

en nu een zwarte bh

 

en de thee koelt hier niet erg snel af

denk je niet? zei jij

 

een stel hand in hand

langs de zee lopend

 

 

 

 

mentale toonsoort

 

de woorden geven gehoor aan de eigen

mentale toonsoort

zij vertegenwoordigen de overeenkomstige inhoud

de stemming van dat bestaan

daaraan worden de woorden aangepast

ingepast in hoe het volgens het ervaren

is

daartoe ook de informatie verzameld

gevoel dat onbewust

maar uiterst zeker

trefzeker

stuurt

vernuftig herhalend van wat is

geworden is

en zo wat is

blijft

 

maak het tegenwoordig zelf soms mee

 

 

 

 

fooi (tunesië)

 

als ik ze een inkomen gun

zijn fooien ongegrond

want een uidrukking van welwillendheid uit hierarchie

beloning van een prettig verleende dienst

vandaar dat de niet gewenste dienst al bij

ongevraagd vervuld wordt

om met die ene goedheid de andere te af te dwingen

 

en wij met ons ideaal van belangeloos

 

de werkelijkheid plaatst me soms

voor een akelig verblindend voetlicht

 

 

 

 

de laatste dag

 

de laatste dag

dag strand

 

alles gaat zoals de afgelopen twee weken

en daarvoor en

daarna. verder

 

onafhankelijk van waar

wij zijn, hier of daar

deze veertien dagen was het werkelijkheid

omdat wij het voor waar namen

mee maakten

 

met ons weten invulden tot

ons ervaren

zo lijkt de werkelijkheid

waar

 

 

 

 

hotelkamer

 

buiten

op het strand. kijk omhoog

balkon kamer. ik kijk naar

wat ons deze dagen herbergde

tijdelijke pleisterplaats in het

jaarlijkse gewoon

 

nu anderen als wij

ook benieuwd

verwachtingsvol binnenkomend

eerst rondkijkend

taxerend aftastend naar

wat zij hoopten veronderstelden

 

huis vol herhaling

hetzelfde steeds anders

 

reïncarnerend bewoond

 

 

 

 

vakantie

 

vakantie is training in

tijdgebruik

 

activiteiten als weggaan zijn één

ergens een dag verblijven is nul

niets als er geen rust tot aandacht tot

invulling is, alles

als aandacht doet zien in stationair beleven

 

ik lees

schrijf

verblijf

 

de laatste dag waren nul

heel veel

na twee weken lesbos zei ik

veertien dagen op de plaats rust

 

neits hoeven

weinig doen en

heel veel meemaken!

 

 

 

 

cultuurschok

 

rondreis

plaatsen waar het overleven het bestaan bepaald

zandzee

onbarmhartig brandende zon

 

daarin liggen in toeristencentra westerlingen

in verschillende stadia van naakt

zich te laven aan een hun verkleurende zon

om zich thuis te tonen met de foto’s

 

sociaal overleven

 

ik voel mij opnieuw

door de werkelijkheid verblind

 

 

 

 

ik ben niets (ik ben alles)

 

ik denk dat ik niets ben

concludeer ik als ik

denk aan mijn werk als suppoost

sommigen noemen het eervoller ‘beveiliger’

en medewerker bij de

zo langzamerhand onnavolgbaar van naam veranderende

post

 

ik schep mijn bestaansvoorwaarden om

mijn eigen mogelijkheden te scheppen om te doen

wat ik wel de moeite waard vind

 

intern subsidiëren

 

ik ben niets en dat is

zeer tevreden stellend en

uiterst onbevredigend

 

niets is vrij

en vrij is niets

niets is alles en

alles is niets

 

ik voel me hoog gestegen en

diep gevallen

tegelijkertijd

 

vaak voel ik mij een veertje

zo weg te blazen naar

ik weet niet waarheen

 

krachtig in zijn zwakte

 

 

 

 

anders maar eigenlijk niet

 

de situatie heeft de vorm veranderd

ons wij is onvergelijkbaar met eerder

andere keuzes ander bestaan

en ook niet

 

altijd in nederland naar dezelfde plek

boerderijomgeving bos weilanden zit ik nu

op het hotelbalkon in Tunesië te schrijven

en herken dar vroeger

 

net als interesse

mijn nostalgie is de nieuwsgierigheid

naar wat ik nog niet ken

een wereld

waar ik het bestaan niet van vermoedde

 

ik ben wie ik blijf

ondanks alles

dankzij alles

 

 

 

 

zelfde (zondagmiddag)

 

zondagmiddag in de stille tuin tussen

groen en bloemen

wat mensengeluiden af en toe

 

zelfde zon

zelfde persoon

ander boek

andere tuin

zelfde natuur

 

 

 

 

schrijven

 

schrijvend realiseer ik mij

schrijven is

mijzelf onder ogen zien is

spiegelen wat ik ben is

schrapen tot op het weke bot

 

schrijven is verhelderen is

herstellen genezen

verdiepen en confronteren

 

schrijven stemt mij dankbaar

met mijzelf schrijven is zeggen

‘ik ben!’

 

schrijven is meemaken dat je leeft

 

 

 

 

erna

 

na de dag van aankomst

(’s morgens half zeven) nog

twee dagen vrij

 

tuin zonsopgang

krant

tuinhuisje open

merels

 

boterham

thee en dergelijke

als gewoonlijk is

voor de vakantie

 

ik zie mijzelf in de spiegel

op de poort

ik ga eten en lezen

straks kom jij beneden

je moet zo naar de cardioloog

 

de zon kleurt de boombladeren

met zijn licht tot

transparant kleurig schijnsel in de schaduw

 

tunesië was weerbarstig

toonde overleven in stug en

volhouden in warmte

droogte was

hete zon en staalblauwe lucht

 

hier is de zomer de mens genadiger

tuin vol veelvormig groen

 

 

 

 

stap voor stapje atheïstisch religieus

 

schrijven is herhalend

maar hopelijk steeds een stapje meer

verder

 

niet denken maar mezelf gewaarwordend schieten de

conclusies mij te binnen

uitkomst van wat ik

niet wist wat er in mij plaatsvond

 

vrijheid blijkt niet in mijn ik

maar in mijn wezen te liggen

ik ben gebonden aan mijn geest

terwijl ieder woord het niet weergeeft

dat andere niveau

 

pinksteren is het feest van de kunstenaar

het openbaren van hoe het is in

de taal die ieder eigen is

tot dat punt van inspiratie blijft het

tekortschietend aftasten

 

delen in de geestvervoering van al wat is

een discipel van de waarheid

 

geloof doet niet ter zake

ontvankelijkheid bepaalt

 

ben ik zo

wat ik eerder niet voor mogelijk zou houden

atheïstisch religieus geworden?

 

 

 

 

intuïtie

 

een spontane impuls brengt keuzes die

ik voor nadenken onmogelijk zijn

 

soms is gewoon maar doen de beste keus

het later doet blijken

 

slimheid blijkt minder in denkkracht

dan innerlijk openbarend weten

in het meest directe raakvlak met mijzelf

 

 

 

 

kunnen wie zegt 1

 

wie zegt

dat wij vrij moeten zijn

 

 

 

 

kunnen wie zegt 2

 

wie zegt

dat wij vrij kunnen zijn

 

 

 

 

zijn wie zegt 3

 

wie zegt dat de mens een

zogenaamd zelf heeft

en dat we dat ook nog eens moeten

of zouden kunnen

zijn

 

zie de mens

en ik zie een dier met denkkracht een

geëvolueerdheid tot verzelfstandigd

abstract redeneren

een beetje bewustzijn maar

verminderd intuïtief weten

bij voorbeeld van zijn eigen aard

 

 

 

 

worden

 

worden wie we zijn betekent

dat dat iets eenduidigs is

eenvoudig

terwijl mens zijn

omgang met innerlijke contrasten betekent

 

vereniging van mens en dier

 

de mensen zijn wolven voor elkaar

en geen mensen als ze hun eigen aard nog niet kennen

(plautus 254 – 184 v chr)

 

 

 

 

 

herinnering (geen)

 

ik kan me niet heugen

dat ik een goed geheugen had

 

 

 

 

zoveel eenvoudiger

 

 

moedertrots geeft het grofste geweld

een grootse betekenis

 

zoveel eenvoudiger om zin te geven binnen

een beperking

volk gezin of vaderland

geloof

 

geweten wordt al wat moeilijker

en als het over het leven gaat

 

ieder geloof laat het noodzakelijkerwijs afweten

(tenzij het om het geloof in het leven gaat

als dat mogelijk is)

 

 

 

 

ik

 

ik wil

 

 

 

 

ik 2

 

ik wil

mijn vorige gedicht aanvullen

 

schurend grondvlak

ik jij

anderen

voel mee

voel in

 

voel mezelf

verlangend begerig

 

middelpuntzoekend

 

tergend echoënd  gat

gesmoord

beschuldigd lichtstraaltje

verbaasd over hoe ik besta

 

flikkerende schaduw

 

schurend grondvlak

jij ik anderen

voel mee

voel in

voel mijzelf

 

 

 

 

heimwee?

 

flits op de tv

iemand gaat voor in gebed

interview met kees fens

de vervuldheid met het ene waarbij alles

in het niet viel

het zuivere zuiverste als

de mondriaan in de schilderkunst

(een jeugdliefde) maar

die geen stand hield

net zo min als bij mij

 

mythisch archetype van het

onaangetaste

onbezoedeld

 

verre droom van wat eens was

eenduidig duidelijk

 

charismatisch  leiderschap roept dat op

een oppervader

die het weet

 

nu concludeerde ik

alles wat zeker lijkt is het

niet

al het wezenlijke een vraag, of

andersom

een eventuele god is niet een antwoord op onze vragen, maar

de vraag op onze antwoorden

en ouder worden is, las ik

de vraag steeds scherper kunnen formuleren

daarin herken ik mij

ondanks dat ik zo graag anders zou willen

 

heimwee?

 

 

 

geluk

 

(ik lees de krant een boterham thee sinaasappel)

hmmm, lekkere wierook mooie

muziek

 

ik voel me gelukkig!

 

 

 

 

ik

 

ik

houd niet van mijzelf en

wil dat er van mij gehouden wordt

 

zo voel ik mijzelf

wel prettig

 

en voel jou in mij

net zo

 

 

 

 

mee maken

 

is liefhebben

houden van

om geliefd te kunnen worden?

 

ervaren van de wereld gaat niet

zonder mee te maken

ik schep mijzelf voor de ander, schep

de ander door mijzelf

 

 

 

 

verder

 

rondreis

een dorp

leefwereld voorbij

mensen op straat

schoolgaande kinderen

 

achter ons gaan zij verder

voor ons onze weg, zij

zien ons passeren

‘transport touristique’

 

de wereld opgebouwd uit ontelbaar

zulke stukjes

besef van onbekend

 

 

 

ik lees

 

ik lees

er zijn nergens verschillen

die ertoe doen

weet niet of dat waar is maar

het intrigeert me

schept eenheid

 

ik lee oppa –

somas en vraag me af wat dat zijn

of een buis zit verstopt terwijl ik

hem toch duidelijk zie...

of als een sateliet terecht komt

in een ongeplande baan is dat dan terecht?

 

er zijn verschillen, die er

wel toe doen

 

wij zijn van de verschillen, moeten dat

misschien ook wel zijn

het andere stoppen we

weg in een andere wereld

en noemen dat godsdienst of kunst

 

ons doen is doen

en verantwoording stoppen we zo weg

mogelijk op de zondag

of in een geweten

 

aparte dagen voor

verschillende strevingen

 

ik werk ’s avonds en

op zondag voor mijn gelddoor de weeks en overdag vrij

 

zo maak ik mijn verschillen overeenkomstig

ongepland ontstaand

vorm ik

 

 

 

 

taal (huis)

 

taal is het huis waarin

wij wonen

woorden vormen ramen wand

vloer en dak

 

inzicht is de deur die daarbij opengaat

tot een ander vertrek

punt om opnieuw te rond te kijken

 

soms een etage hoger

een verdieping lager

verhuizen is niet mogelijk

 

soms tijd voor een

alles opschuddende verbouwing

of de bouw van een serre of tuinhuis

 

een tuin om in te verblijven

openslaande deuren

 

 

 

 

kijken

 

kijken is als een fotograaf die iets

vastlegt om te illustreren, wat

op dat moment

helemaal niet waar hoeft te zijn

 

 

 

 

verschillen verschillen niet

 

is het uiteindelij niet allemaal

eender

of ik nou thuis doelgericht gedreven

iets nodig vind om te doen of

veel weg ga om

zo te ervaren

denk ik nu nadat wij erover spraken

 

ik zit buiten

veel wind, wolken

de zon komt door

 

 

 

 

hoog staand (en juist niet)

 

alleen het hoogstaande heeft

de mogelijkheid in zich

zeer verderfelijk en triviaal te worden

 

besef ik als ik in de spiegel

jou in je mooie bruinrode nachtpon

achter mij zie staan

jou daarin weet

waarin jij

waarin liefde

 

 

 

 

ontdaan

 

ontdaan

van mijn eigen innerlijk dwangbevelen

voel ik vrijheid

 

 

 

 

vraag

 

ben ik een emotionele exhibitionist

als ik wat ik schrijf

aan vrienden zou willen laten lezeneen overschattend ego

die denkt wat te melden te hebben

 

 

 

 

de tijd

 

ouder worden lijkt emancipatie

 

vanaf de vroegste jeugd zelfbeelden opgelegd

want als ...

dan ...

(het lijkt net reclame)

 

opleiding

geen opleiding

studie

zelfstudie

 

relaties trouwen kinderen scheiding

nieuwe liefde hernieuwd (be)leven

herhaling van op nieuwe wegen

 

langzamerhand meer van mijzelf ziend

bestaan onder ogen krijgend

vraag van zin en keuze en

zin van de keuze

 

eindigheid

 

schrapen en afschrapen tot

wat is

en wil ik werkelijk

(nadat worden wie je bent

een onzinnige vraag is gebleken)

 

mijzelf de tijd leren geven

innerlijk moeten

buiten spel geplaatst (even)

ook terug naar een voeger van

alle tijd

 

 

 

 

de toerist

 

de toerist een cultuur historisch

nonobject

slechts een klikkende kijker

denkt hij

 

maar de bekekenen oordelen anders al

naar gelang hun plaats op de wereld

westerling

of japanner

rijk

voyeur van hun armoede

romantiserend

vreemde indringer

ex – of neo koloniaal

brenger van economische voorspoed

bron van handel

kijker naar een anders trots

 

 

 

 

 

gelijk

 

iets roept om al het verwante

dat onmiddellijk van zich laat horen

 

woordenwisseling

gelijk door anderen bevestigd

redelijk ik

 

 

 

 

de toerist

 

de toerist een cultuurhistorisch

non-object

denkt hij

onverschillig

slechts een klikkende kijker

 

echter niet voor de bekekenen

hun plaats op de wereld bepaalt hun blik

hun belang de keer van

of naar afkeer

 

voyeur of neo

koloniaal

want rijk door verrijken komt hij terug met

als handel zichzelf

 

 

 

 

want

 

want

leven is symboolpolitiek

gevoel schrijft linkend voor

verlinkt tot hoe iets te ervaren

vanuit eerder ervaren, zo van

ben je daar weer?!

 

leven is een ik dat

herinnerd zal worden

terugbrengt tot

 

ik ben

wat ik was, of was

wat ik ben.

eigenlijk zie ik nu steeds beter

wie ik was

 

 

 

 

winst is verlies (en vv)

 

het enige winnen zit in

verliezen

besef ik

maar

ik wil weer wat schrijven om

weer te winnen: inzicht

 

steek nog een sigaar op

glas wijn

genot

 

late avond (nacht)

gewerkt (post)

 

bank

gelezen over verlies van ego

(amerikaan in india: paul theroux)

voel mijzelf daarin, wat wil zeggen

mijn innerlijke diversiteit:

 

genot blijkt corrupt

stuurt en rechtvaardigt zichzelf

tot

zijn werkzaamheid blijkt

hoe zijn schijn bedriegt

schijnbaar leven zich zelf bedriegt

vanwege beter besef

 

 

 

 

ouders

 

soms heb ik momenten die

herinneren aan mijn ouders

aan hun interesse

hun levensgeloof

en zou ik van mijn ervaren willen

delen

 

vroeger moeilijk maar nu

 

één is fysiek overleden

de ander nagenoeg geestelijk

 

ouder wordend blijft de behoefte

kloven van vroeger werden geleidelijk

door overeenkomstigheid overbrugt

in gelijke geaardheid

ondanks verschillend gekozen

 

 

 

 

geloof

 

ik vroeg een afghaan

of hij een geloof heeft

de vraag stellen was typerender

voor ons verschil dan welk antwoord dan ook

 

 

 

 

ik

 

heerszuchtig gedreven

alles overtreffend zicht

ik ben god want

want weet beter

neem in handen want wil

vasthoudend controleren

ik 1

 

de mens een god in het diepst van zijn wezen

aanbid zichzelf om beter leven

sturend om te voorkomen, of

om eigen eindigheid te overtreffen

 

de cirkel is om de mens gesloten

in- dividu = on- scheidbaar

 

alles slechts projectie

wezenloze schijn van

hoe het zou kunnen zijn

 

soms lees ik iets anders

denk

voel anders

kijk in jouw ogen, ander bestaan is

anders bestaan in

ontmoeten

verwant aan tegenkomen, dan

soms eventjes

een andere wereld

waarin ik wel gelukkig ben

 

ik  2

 

ik keizer van de wereld

die niet eens de mijne kan beheersen

wil overheersen

wil ik niet

 

wil zijn

wat ik niet wil zijn

 

huiskamer ruzie

vervolgens naar mijn eigen kamer

rustig overzien

kwam terug op mijn woorden van

kort daarvoor:

 

allemaal ik

 

 

 

 

 

ruimte  

 

documentaire over rietveld

ideeën meubels

gebouwen:

rietveldakademie

ik herken het weer helemaal

voel er geen heimwee naar

maar een belangrijk deel van mijn opleiding

was dat gebouw:

de eenvoud van de ruimte

die zich ongehinderd opent

om in te zijn

mij onbevangen ruimte deed voelen

 

en ik nu weer voel

 

 

 

 

mijn vader en ik 

 

ik lees over magritte zie

afbeeldingen van zijn raadselschilderijen

ik zoek mijn eigen vorm

 

zie de zon

wat wil zeggen haar licht op de huizen

aan de overkant verschijnen en verdwijnen

het is als alle uitdrukking

een weerslag van wat is

net als ik

hier in taal, soms ver

beeldend.

 

gedreven nieuwsgierig

plannen voor barcelona en

egypte. architectuur onderwerp van

rondreis  tunesië

 

vanavond werken, post, de

andere kant van mijn levensonderhoud

hang daar de clown uit of stel vragen

anders dan anderen

 

is dit wat mijn vader voor ogen had, of

ben ik geworden wat hij altijd zei: de kunstenaar

in de maatschappij aanwezig

 

de eigenwijze doortastendheid tot

tonen wie ik ben wat wil zeggen

wat ik kan mis ik

ijdelheid, bescheidenheid

gebrek aan hooghartige durf

ondergeschikt aan het maaiveldprincipe

allemaal is als alles waar

en ook niet

 

en

je mocht jezelf niet goed vinden

wat voor iemand die voor alles gaat

een kunstenaar dus

in principe al een probleem is

 

 

 

 

 

vakantie

 

ondergeschikte verhouding tot

gewoontes, innerlijk geprogrammeerd met

soms even

een moment van

dat

zien en

anders kunnen:

 

vakantie

 

 

 

 

atheistisch, maar toch 

 

de fascinatie van

een wereld achter

al in mijn jeugdliefdes tegenwoordig

escher mondriaan

met realisme en abstractie braken zij door

de zichtbaarheid

tot waar ik weten wilde

en heilig overtuigd was van

logisch?,

als godsdienst een grondslag van opvoeding was?

 

nog steeds hoekpunten kunst filosofie

religie en ik denk dat ook psychologie daarbij hoort:

hoe vormt zich in de mens

zoals het vormt

afkadering van het ongrijpbare in een

proefondervindelijk verstaan

pogen tot doorzien

 

onvergankelijke grond van mijn bestaan

lees zelfs de krant van mijn ouders om

atheistisch religieus te willen weten

wat in het godsdienstige gebeurd

juist dat wat wringt met

mijn doorvoelde waarheid voelt interessant

 

het is het breekijzer om af te blijven vragen want

ieder beeld is als elk begrip als

gemankeerde vorm want

vergelijking

 

ieder zeker weten is het niet

‘gij zult mij geen gesneden beeld maken’

 

alles lijkt over hetzelfde te gaan als je wilt luisteren!

 

 

 

 

schrijven 

schrijven is mij het besef tegeven

dat ik besta

 

ik zie wat

voel iets

kan wat zeggen

 

rustgevend

om het innerlijk borrelen

in vormgekregen taal tot bedaren te brengen

 

voelen

wie ik ben

 

even het onbestemde voorbij

 

 

 

na de vorige keer (groningen)

 

wat de vorige keer gewoon

een interessant historisch gebouw was

waar soldaten geslapen hadden bleek nu

totaal onverwacht

aan de andere kant van het raam

onze ontbijtzaal deze volgende ochtend

want onderdeel van het op afstand geboekte hotel voor die nacht

onbedoeld

dus toevallig

 

eerst door de stad lopend

weer langs dezelfde boekhandel vroeg ik je

of dat prachtige, maar te dure boek van die keer hiervoor

iets voor je verjaardag zou kunnen zijn

niets beters kon een wens vervullen

onbedoeld

niet voordacht

toevallig?

 

maar hieraan vooraf ging

het kopen van het treinkaartje

de automaat gaf aan dat voor vijf euro meer

twee dagen onbeperkt getreinreisd kon worden

wat een uitnodiging zou worden tot omreizen

oost west door het voor ons hoge noorden

naar het byzondere museum belvedere bij heerenveen

al lange tijd bedoeld

nu toevallig

 

over water gebouwd wat ook ruimschoots uit de lucht viel

wolkenpartijen licht donkerpartijen

eigenlijk expressief weer wat

past bij de kunstenaars van dat land

nooit zou ik het zo plannen

zeer treffend was het

niet toevallig

maar eigenlijk ook wel

 

en hoe het dagen daarna nog doorwerkt

bedoeld ja, toevallig nee

verrassend ja

een toegift die altijd  ongekend

slechts gehoopt wordt

net als alles wat de moeite waard blijkt

 

 

 

 

 

museum belvedere

 

onder een universum van wolken

een glazen doorgang boven een vaart

waarachter felle zomerwind en regen

water water striemend

aan twee zijden friese kunst

(modern)

inspiratiebron dat landschap

zoals voor mij ook hier

 

wat kan leven goed zijn

als je je op je plaats weet

zelfs

of juist? als het

in de zomer hard regent en waait!

 

                  

 

 

dubbel

 

mijn positie – sinds jaren – verdubbeld

ben, wat mij vijfentwintig jaren geleden

toeviel

- en daarna nog twee keer -

de enige keer in mijn leven

dat iets zo bijzonders zich herhaalde

en nu is wat ik ook ben

langzaam aan het verglijden van de wereld

opgesloten in zichzelf

omsloten door zijn verleden

met steeds minder kiertjes naar het nu

 

 

 

liefde

 

liefde is onszelf in elkaar herkennen

(menselijkerwijs het grootste kado)

 

 

 

mijn voorstelling

 

zoveel

waar ik naar uitkijk schiet

tekort aan mijn verwachting

blijkbaar uitdrukking van een hoop

droom?

stel mij mooier voor

 

en de dag daarna

of de week

maand: wat was dat prachtig!

 

maar soms ook

meestal  onverwacht

getroffen breek het

breek ik

door

 

breekt het tot mijn wezen

 

helend

 

 

 

 

(dis)harmonie

harmonie en wanneer zo’n moment aanbreekt

ga ik verder

geschrokken  van het grootte

grootse

immens geschrokken

trek ik mij terug in hernieuwde beweging

 

 

 

want niet wetend hoe

en wat

alsof ik niet zonder weerstand kan

steeds iets moet

 waarin ik mijn weerstand kan ontmoeten

 

het ik

verslaafd

eigen disharmonie wil blijven voeden

 

 

 

 

geboeidheid voorbij

 

als geboeidheid wegvalt

gedrevenheid oplost

stilte ontstaat

leven zich ontspant in eenvoudig bestaan,

dan

 

alsof er niets overblijft

alles opgelost

 

 

 

 

ik dat?

 

als relikt van wat was

is waarderen bepaald door wat mij was

wat is mij eigen

hoeveel bepaal ik zelf

en neem ik over

soms zie ik een ander in mijzelf

 

ik

een kloon van mijn geschiedenis

ondergeschikt aan mijn geheugen

 

ik dat?

 

 

 

anders

 

‘na een langdurige ziekte

is het lichaam loom, passief, ontvankelijk

voor zoet geluk, maar

te passief om het te bevatten’ ( v wolf, uit jacobs kamer)

inderdaad

en het ik is mijn ziekte

en drukte mijn passiviteit

inderdaad

en gebrek aan moed? durf?

blokkeert het te bevatten

 

dus is mijn geluk rust bij elkaar vinden

wederzijds (h)erkennen

 

maar  

anders dan bij jou

blijft het feest bij mij uit

 

‘het lijkt alsof alles achter een sluier gebeurt

de sluier dichter

anders val ik flauw van

zoet geluk’

 

 

 

 

het is

 

is dat tevreden zijn

goed voelen, wat wil zeggen

vrede hebben met

want

het is

 

misschien is dat liefde? bewegingloos

kunnen zijn

je zo

bij elkaar

fijn voelen

 

 

 

uitdrukken

 

lezend

stagneert het al na een paar regels

ik heb er dan

genoeg van, aangezien dat al zoveel

bij mij oproept

wat ik

zelf

uit wil drukken

 

 

 

 

 

 

 

heimwee

 

me alles van te voren mooier voorstellen

heimwee naar niet herinnerend

maar wel ervaren lijk te hebben

 

dat de voedingsbodem van kunst en religie?

 

 

 

realiteit

 

wat weet ik van de werkelijkheid

als de voorstelling van mijzelf al niet klopt

en daarmee kijk ik

 

 

 

 

voor jou

 

vanaf het begin had het een grote vanzelfsprekendheid

alsof het niet anders kon

als de schrijver, die zegt dat het verhaal

zich bij hem aandiende

het er al was

enkel beleefd moest worden

 

 

 

 

ergernis

 

ik hoorde weer

‘daar moet je nog aan werken

toen ik het had over ergernis

en dat dat vooral de herkenning

bij de persoon, die zich ergert is

 

en ergerde mij vervolgens daaraan

 

verandering

en geen verandering

 

niet dat werken maar wat dan wel

wel bezig blijvend

verwonderen afvragen

‘verdiepen’

is mijn antwoord

 

en misschien eindelijk is

mijzelf accepteren

 

zo werd mijn ergernis

mij een vraag

 

(de volgende dag is mijn ergernis een

pijnlijke bevestiging van mijn karakter)

 

 

 

niets

alles is het niet

of te wel

niets het het wel, want

 

eigenlijk is elke vervulde wens

een teleurstelling, want

het vervult wel de wens

maar niet de behoefte

 

hoeveel medeleven vraagt

degene die alles heeft

zonder dat zijn wensen vervult zijn

 

 

 

 

meer

 

meer mijzelf lijkt subjectiever

maar ik ervaar dat ik meer van een andeer meemaak

wanneer de uitingen persoonlijk dieper zijn

alsof het in die richting gaand steeds

herkenbaarder wordt

wezenlijker

 

meer mezelf blijkt meer

zichzelf blijkt

objectiever

 

 

 

 

te sterk

 

soms mezelf te sterk

als

vroeger het verschil tussen tomos en puch. Bij de

tomos was de motor te sterk in verhouding tot het frame

 

zo ongeveer

 

 

 

 

meer mijzelf

 

meer mijzelf lijkt subjectiever

 

ervaring:

hoe dieper ik mijzelf onderga

in wat ik ervaar, opschrijf, hoe

herkenbaarder want wezenlijker

 

meer mijzelf blijkt objectiever

                                               nav reisboeken Nooteboom

 

 

 

van ons

 

alles wil ik om mij goed bij te voelen maar

alles schiet kort erna tekort

enkel met jou samen soms van de wereld

in en uit mijzelf

 

ontgrensd ons

 

 

 

 

abstract en concreet

 

bij een taoïstische kluizenaar

‘wat doen jullie zoals?’

‘wij doen niet’

 

wat doen jullie niet?’

 

 

 

 

lijnen

 

de lijnen van mijn jeugd komen weer terug. soms

is het alsof ik niet weg geweest ben en toch zit er

een universum aan ervaren tussen

ik heb het meegemaakt

 

 

 

nu neen beetje

 

het stedelijk is voor mij het museum van

appel en mondriaan

 

alle twee springen ze eruit

leerde ik daar kennen

(blijkbaar zoek ik steeds de tegengestelden op)

 

exponenten van mijn jeugd

symbolisch voor twee kanten

waarvan de eerste pas later een kans kreeg

 

(was het bij mondriaan andersom? als ik

de knallende zon door het bos bij oele voor mij zie)

 

 

 

 

allen

 

als we worden wie we zijn is het

allen eender

 

als we zien wie we geworden zijn

is het veelal verschillend

 

de mal steeds overeenkomstig

maar de klei vult niet volkomen

kruipt er soms zelfs overheen

 

luisterend naar mezelf verneem ik mijn

eigen eigen aardigheid

herken

erken mijzelf (soms met moeite)

 

stapvoets heen

op die terugweg

 homepage klik hier